1142 
hoort. Aan een geïsoleerd exemplaar kon vastgesteld worden, dat 
de fossielen megalosfeer zijn, en dat de embryonale kamers van 
het niervormige type zijn. In de dunne doorsneden ziet men voorts 
Lithothamniën en Lepidocyclina sp. Nog eene andere Lepidocyclina, 
dubbelconisch van vorm en mikrosfeer, kon uit het gesteente uit- 
geprepareerd worden; ze staat dicht bij L. acuta Rutten. Uit de 
afwezigheid van Nummulieten en groote Lepidocyclinen eenerzijds 
en van Miogypsina anderzijds, en uit de aanwezigheid van L. acuta 
mag men concludeeren, dat het gesteente uit het middelste deel van 
het Lepidocyclinen-houdende tertiair afkomstig, en dus zeer waar- 
schijnlijk midden-oudmioceen is. 
Het is niet on mogelijk, dat het beschreven gesteente van dezelfde 
vindplaats afkomstig is als een andere kalksteen uit de collectie 
Hotz, die door Nihthammer aan de Soengei Silico werd verzameld 
(N°. 499). Ook hier herkent men aan de oppervlakte Heterosteginen, 
kleine Lepidocyclinen en een enkele grootere, vlakke Lepidocyclina. 
In de dunne doorsneden van het gesteente ziet men, dat de kalk- 
steenen zeer kristallijn zijn en dat zij tallooze Lepidocyclinen be- 
vatten. Daarnaast komen Cycloclypeus communis Martin, Heteroste- 
gina, Operculina, Carpenteria, Rotalidae en Lithothamnium voor. 
De meeste Lepidocyclinen belmoren tot eene kleine soort; de hori- 
zontale diameter is 2 — 3 inM., de verticale 1 — l 1 /, mM. De fossielen 
zijn megalosfeer met niervormige embryonale kamers ; er zijn schaar- 
sche, maar zeer dikke, centraal gelegen skeletzuilen ; de mediane 
kamers worden naar de peripherie hooger, en vaak zet het vlak 
der mediane kamers zich buiten het eigenlijke lichaam van het 
fossiel voort, een kraag om het lensvormige centrum vormend. 
Deze fossielen belmoren zeker thuis in de groep der Lepidocyclina 
Munieri Lern. et Douv. Daarnaast komen iets grootere, mikrosfere 
vormen voor (horizontale diameter 3 — 4 mM., verticale diameter 
1 — l 1 /, mM.), die door vlakkeren lensvorm en door het voorkomen 
van zeer talrijke gelijkmatig over het geheele lichaam verdeelde 
skeletzuilen van de vorige verschillen. 
Ten laatste zijn er enkele doorsneden van eene iets grootere soort, 
wier diameter meer dan 6 mM. bedraagt, wier hoogte echter niet 
meer dan l 1 /* mM. is. De fossielen zijn dus zeer vlak, en, in 
samen hang hiermede, is de hoogte der laterale kamers zeer gering. 
Waarschijnlijk zijn ze mikrosfeer. Eigenlijke skeletzuiltjes zijn niet 
aanwezig, maar de verticale wanden tusschen de laterale kamers 
zijn vrij sterk verdikt. Terwijl de beide eerste beschreven vormen 
nog tot de „gewone” kleine Lepidocyclinen belmoren, die het mid- 
delste en jongste deel van het Lepidocyclinen-houdende tertiair 
