1143 
karakteriseeren, begint de laatstbescbreven vorm al analogieën te 
vertoonen met de groep van Lep. formosa Sclil. (vlakheid, grootere 
diameter, afwezigheid van skeletzuiltjes) die hot onderste deel van 
het Lepidocyclinen-houdende tertiair kenmerkt. De fossielen uit den 
kalksteen van Sg. Silico verschillen nochtans van de typische 
L. formosa door veel kleineren diameter. Ook dezen kalksteen mag 
men gevoegelijk tot het midden-oudmioceen brengen. 
De kalksteen van Poeloe Boeroeng bezuiden Laboean, die volgens 
C. Schmidt in eene synclinale optreedt (l.c.), is een echte rifkalk. 
Ten onrechte beschouwde dus J. Motley (l.c.) de kalksteenen van 
dit eiland als het afzettingsproduct van kalkhoudende bronnen. Het 
gesteente is grijs, iets poreus, en vrij kristallijn. In de dunne door- 
sneden herkent men Lithothamnium, Halimeda, Amphistegina, 
Miliola, Textularidae, zeer schaarsche Miogypsinen en enkele kleine 
Lepidocyclinen met eenen diameter van slechts l 1 /, mM., waarvan 
eenige nog sterke zuiltjes bezitten, andere geheel skeletloos zijn. 
Het voorkomen van Miogypsina en van kleine, gedegenereerde 
Lepidocyclinen en de afwezigheid van grootere Lepidocyclinen wijst 
erop, dat het gesteente uit het jongste deel van het Lepidocyclinen- 
houdende tertiair moet afkomstig zijn, eene conclusie die gedekt 
schijnt te worden door de geologische waarnemingen in loco. 
Het gesteente van het Nieuwe Eiland op de westkust van Klias 
is daarentegen zeker uit het oudere deel der sedimentserie afkomstig. 
Het is een bruingrijze, met limoniet geïmpregneerde Foraminiferen- 
breccië. De limonietische substantie heeft voor een deel de holten en 
poriën der fossielen opgevuld, waardoor hunne structuur voortreffelijk 
zichtbaar geworden is. Naast Koralen, Lithothamniën, Operculinen, 
Heterosteginen en Lepidocyclina cf. Munieri Lem. et Douw komen 
hier grootere, megalosfere Lepidocyclinen van het type der Eulepi- 
dinen voor. Deze verschillen maar nog weinig — en wel door 
minder belangrijke grootte — van de typische vormen van L. formosa 
Schl., waarmee ze de groote vlakheid, den bouw der embryonale 
kamers, de afwezigheid van zuiltjes en de sterke verdikking der 
verticale wanden tusschen de laterale kamers gemeen hebben. 
Twee mergelige kalksteenen, door G. Niethammer in de riviertjes 
Napassoe en Blanot verzameld, bevatten geenerlei kenmerkende 
fossielen. 
De boormonsters uit de boring I der Nederlandsche Koloniale 
Petroleum-Maatschappij zijn in hoofdzaak harde, grijze, soms iets 
mergelige kleischalies, die zeer veel lijken op de kleisehalies uithef 
oudste mioceen en het oligoceen van Oost-Borneo (monsters van 
773', 825', 830', 975 — 980', 1000' en 1480'). Soms treden er zanden 
74* 
