1144 
of zandsteenen op (1415 — 1420'). Op verschillende niveanx werden 
in de mergelige kleisclialies Foraminiferen gevonden, waarbij de 
monsters op verschillende diepte eene verschillende faunnla opleverden. 
Bij 800' 1300' 1308' — 1312', 1330'— 1335' en bij 1342' werden 
naast indifferente vormen als Heterostegina en Cristellaria alleen 
kleine Lepidocyclinen gevonden, die tot verschillende soorten be- 
lmoren (L. aff. Munieri Lem. et Douv., L. aff. inflata Provale, L. sp.), 
van wier nauwkeurige specifieke determinatie en van wier beschrijving 
ik hier afzie, omdat zij geen bijzondere stratigrafische waarde bezitten. 
Bij 1355' — 1370' en bij 1412' — 1415' daarentegen werden naast 
kleine Lepidocyclinen ook grootere individuen gevonden, en wel in 
eerste plaats dezelfde platte, zuillooze, ongeveer 10 mm. groote 
Eulepidinen, die ook in den kalksteen van het Nieuwe Eiland voor- 
komen, maar daarnaast nog andere vormen, die door het bezit van 
talrijke, over de geheele oppervlakte verdeelde zuiltjes gekenmerkt 
zijn. De eersten belmoren in de verwantschap van L. formosa thuis, 
de tweeden zijn verwant met L. insulaenatalis Jonks and Chapman. 
We zien dus, dat deze grootere vormen eerst in de diepere niveanx 
der boring beginnen op te treden. 
Terwijl alle tot nu toe beschreven gesteenten zeker tot ééne sedi- 
mentserie belmoren, heeft de kalksteen, die door Hotz op een kalk- 
rif benoorden Poeloe Kaloempoenian, noordelijk van Poeloe Tega 
weid verzameld, een anderen habitus. Het is een grijs, pseudo- 
öolithisch gesteente, dat zeer veel Lithofhamniëu en enkele Miliolidae 
bevat, maar waarin de kenmerkende litorale Foraminiferen uit het 
oligomioceen ten eenenmale ontbreken. Het is waarschijnlijk, dat 
ook deze kalksteen van tertiairen ouderdom is, maar het is onmogelijk 
om te zeggen, in welk onderdeel van het tertiair hij thuis hoort. 
Het onderzoek der boven beschreven gesteenten heeft in de eerste 
plaats geleerd, dat de petroleumformatie van Noordwest-Borneo, en 
meer speciaal van Klias-Schiereiland en Laboean niet, gelijk tot nu 
toe werd aangenomen, van eocenen ouderdom is, maar dat hare 
antiklinaalkernen nauwelijks tot het oligoceen reiken ’). Hier toch 
treden nog niet de typische, groote Lepidocyclinen op, die voor het 
oligoceen kenmerkend zijn, terwijl ook nog geen retieulate Nummu- 
lieten gevonden werden. (Diepere deelen der boring Klias I, gesteente 
van Nieuw Eiland). Het jongste onderzochte gesteente (kalksteen 
van P. Boeroeng bezuiden Laboean) — dat echter waarschijnlijk 
d Het is natuurlijk mogelijk, dat onder de antiklinaalkernen ook nog het eoceen 
ontwikkeld is, maar hierover kan op grond van het onderzochte materiaal niets 
gezegd of zelfs maar vermoed worden. 
