1187 
dikken darm in het bloed wordt opgenomen, verdeelt zich allereerst 
over lichaampjes en serum. In de lichaampjes vormt het een vaste 
verbinding, het SHb, dat niet dissocieert, en dus ook in de longen 
het H,S niet afstaat. Het zal slechts langzaam, vermoedelijk tegelijk 
met het overige Hb-molecuul, worden ontleed en uit het bloed ver- 
wijderd. Geheel anders is het gesteld met het H 2 S in het plasma, 
dat zich daarin aan alkali gebonden, in opgelosten toestand bevindt. 
Tussehen de in het serum opgeloste gassen en die van de alveolair- 
lucht zal zich spoedig een evenwicht instellen. En aangezien de 
alveolair-lucht door de ademhaling zich telkens ververscht en de 
atmospherische lucht practisch geen H 2 S bevat, zal de in het plasma 
opgeloste H 2 S daaruit ontwijken. Een deel zal, in serum of weefsels, 
door oxydatie worden vernietigd. Zoo zal dus tengevolge van dit 
proces en van de ademhaling het serum, op sporen na, van het H,S 
bevrijd worden. In het lijkenbloed wordt bij voortschrijdende rotting 
voortdurend H 2 S in het bloed opgenomen. Ook hier weder verdeelt 
zich het H,S over bloedlichaampjes en serum. De ademhaling even- 
wel zoowel als de oxydatie ontbreekt; het bloed bevindt zich in 
de vaten in een afgesloten ruimte. De opgeloste II 2 S wordt dus niet 
aan de vloeistof onttrokken. De hoeveelheden H 2 S in hel serum 
opgelost, zijn groot genoeg om door de gevoelige chemische reactie 
te worden aangetoond. Bij de lij ken temperatuur is de hoeveelheid 
niet voldoende om in een zeker tijdsverloop het Hb in SHb om te 
zetten. Bij voortschrijdende rotting en langoren duur van inwerking 
zal het Shb-spectrum voor den dag komen. 
In den loop van ons onderzoek hebben wij nog drie verdere 
patiënten gezien, bij wie ten gevolge van verminderde voortschrijding 
van den inlioud in den dikken darm, sterke Shb-aemie viel waar 
te nemen. Dit veelvuldiger voorkomen der Sulfhaemoglobinaemie 
dan wij oorspronkelijk vermoed hadden, en vooral ook het voor- 
komen van deze bloedafwijking in zeker percentage bij overigens 
gezonde konijnen, geeft aan de hier vermelde resultaten wellicht een 
eenigszins meer algemeene beteekenis. 
Want het is toch wel treffend, dat bij menschen in ziekelijke 
omstandigheden, bij konijnen zelfs naar het schijnt physiologisch, 
een stof, die een vergif is voor het centrale zenuwstelsel, en die 
door zich met het ademhalingspigment te verbinden een deel daar- 
van tot eene waardelooze stof maakt, uit het darmkanaal in hoe- 
veelheden tot bijna 20% toe, in het bloed wordt opgenomen. 
De hier medegedeelde onderzoekingen verklaren nog niet afdoende 
het ontstaan van de Shb-aemie bij patiënten met verlangzaamde 
