Physiologie. — De Heer Zwaardemaker biedt een mededeeling 
aan van den Heer K: Komuro (Nagasaki) : „Ruiken bij vol- 
ledige vermoeienis, resp. adaptatie voor een bepaalden geur”. 
(Mede aangeboden door den Heer Magnus). 
Het aantal qualiteiten (zoogenaamde specifieke energien). dat men 
in den reukzin heeft te onderscheiden, is vrij aanzienlijk. Dit blijkt 
o. a. uit vermoeienis-onderzoekingen, die reeds lang geleden door 
Fröhlich, Aronsohn, Zwaardemaker, Hermanides zijn verricht. 
Fröhlich ‘) vermoeide zijn reukorgaan eerst door een bepaalde 
reukstof en daarna trachtte hij op te sporen of hij met dat reuk- 
orgaan ook nog andere geuren ruiken kon. In zijn verhandeling 
schreef hij: ,,Wenn z. B. Valeriana celtica gerochen wurde, so wurde 
darauf der so nahe stehende Geruch von Patchouli nicht wahrge- 
nommen ; wohl aber erregte Valeriana nach Patchouli noch einen 
sehr lebhaften Eindruck”. 
Aronsohn*) heeft hiervan een nauwkeuriger studie gemaakt. Voor 
zijn onderzoek gebruikte hij eenige flesehjes, waarvan ieder met 
een verschillende reukstof gevuld was. Aan een fleschje, met een 
bepaalde reukstof, rook hij zoolang tot volledige verstomping voor 
dezen geur was ingetreden. Daarna rook hij aan een ander fleschje 
met andere reukstof en trachtte hiervan den geur te ruiken en indien 
dit mogelijk bleek, ook de scherpte ervan te bepalen. 
Hij onderscheidt al naar gelang der reukscherpte 3 groepen, n.1. 
l c onverzwakte reukintensiteit, 2 e verzwakte reukintensiteit en 3 e 
reukloosheid. Zoo kon hij b.v. bij volledige verstomping door jood- 
tinctuur, aetherische oliën, alsook aether onverzwakt, citroen-, salie-, 
muskaatbloesem-, terpentijn-, bergamot- en nagelolie iets verzwakt 
ruiken, eopaiva-balsem en den geur van spiritus daarentegen niet 
meer. Verder werden nog vermoeienisproeven gedaan voor zwavel- 
ammonium, kamfer en oleum juniperi. Hij formuleert zijn resultaat 
aldus: „Verschiedene Geruchsqualitaten afficiren verschiedene Bezirke 
der Geruchsnerven derart, dass eine Classe von Riechstoffen einen 
Bezirk maximal erregt, einen zweiten Bezirk in niederen Grade, 
einen driften gar nicht erregt”. 
Zwaardemaker *) heeft dergelijke proeven bij toxische anosmie, 
1 ) Fröhlich, E. Sitzungsber. d. Kaiserl. Akad. d. Wissensch. Wien. Bd. 
VI. S. 322. . 
Aronsohn, E. Archiv. f. Anat. u. Physiol. 1886. S. 361. 
3 ) Zwaardemaker, H. Die Physiologie des Geruchs. Leipzig. Engelmann. 
S. 255. 1895. 
