1239 
En dan zal ook degene, die hier van secretie wil spreken, moe- 
ten toegeven, dat de secerneerende cellen een secretieprodnct afscheiden, 
dat merkwaardig veel op. het bloed vocht gelijkt, en hetwelk die 
cellen dns nagenoeg' niet actief veranderen : osmotische druk, con- 
centratie der verschillende zonten en andere kristalloïden, der H-ionen, 
ze schommelen alle binnen nauwe grenzen om waarden, die vrijwel 
die zijn, welke altijd weer voor het bloed worden opgegeven ’). 
Wanneer men echter opgeeft, dat de afscheidende membraan kristal- 
loïden actief tegenhoudt (fluoresceine voor het oogkamervocht, aeelon 
e.a. stoften in het cerebrospinaal vocht), dan zijn de onderzoekingen, 
op grond waarvan men dit concludeert, meestal door de wijze van 
uitvoering en de uiteenloopende resultaten voor kritiek vatbaar * 2 3 * ); 
en het feit, dat deze vloeistoffen slechts sporen van eiwitten bevatten, 
dat fermenten, immnunliehamen er vrijwel ontbreken, pleit absoluut 
niet voor een actief, een vitaal tegenhouden. Immers elke goed 
functioneerde dialyseermembraan, elk ultratilter doet dit eveneens. 
Hetgeen hier volgt is de voorloopige beknopte mededeeling 8 ) van 
de resultaten van een onderzoek, dat we instelden ter beantwoording 
van de vraag, in hoeverre de onderhavige vloeistoffen werkelijk 
kunnen worden beschouwd als ultrafiltraten, of liever gezegd, als 
dialysaten. Immers, met de benaming ultrafiltraat wordt aangeduid 
een vloeistof, die tengevolge van een overdruk (in casu de bloed- 
druk) wordt doorgeperst, en waarbij dus een niet onbelangrijke 
stroomsnelheid wordt ondersteld. Nu is het zeer waarschijnlijk, vooral 
voor het oogkamervocht, dat onder physiologische omstandigheden 
de vloeistof beweging zeer langzaam is. Wanneer deze vloeistoffen 
de schommelingen in de bloedsamenstelling volgen, zal dit dus zijn 
tengevolge van een proces, grootendeels van diffusie, voor een kleiner 
deel van directe filtratie; dus een combinatie van dialyse en ultra- 
filtratie in onze beschouwingswijze. In hoeverre beantwoordt nu de 
samenstelling van deze vloeistoffen aan datgene, wat we moeten 
verwachten, indien de scheidingslaag tusschen deze en de primair 
wisselende vloeistof (het bloed) werkt als een eenvoudige dialyse- 
membraan? We behoeven geen volkomen overeenkomst te vinden: 
immers de vloeistof staat hier niet alleen in wisselwerking met het 
bloed, maar ook met de overige omgeving (hersenweefsel, begren- 
zende weefsels van de oogkamer). Maar het zal juist belangwekkend 
x ) Zie o.a. Osborne: Journ. of Physiology, 52, p. 347, 1918 — 1919. 
2 ) Wij hopen in de gelegenheid te zijn, in een nader onderzoek op deze 
vraag terug te komen. 
3 ) Een meer uitvoerige publicatie zal verschijnen in de Biochemische 
Zeitschrift. 
