1246 
plasma gevolgd worden door bet kamervocht, hebben we bij een 
aantal konijnen het suikergehalte van het kamervocht nagegaan op 
verschillende tijden tijdens een sterke hyperglycaemie, te weeg ge- 
bracht door inspuiting van ongeveer 0.75 cc. van een l°/ 00 adrena- 
lineoplossing in den conjunctivaalzak van beide oogen. Yan een 
uitgebreide reeks proeven daarover verricht, mogen hier alleen enkele 
resultaten beknopt vermeld worden. Het suikergehalte van het bloed- 
plasma stijgt snel na de injectie, bereikt reeds na 45 minuten waarden 
van 0.6 —0.7 % en blijft hierop ongeveer 1 — 2 uur staan, om ver- 
volgens weer betrekkelijk snel tot de normale waarden te dalen. 
Het kamervocht volgt deze stijging in een verlangzaamd tempo, 
waarschijnlijk hier abnormaal langzaam, omdat als tweede adrenaline- 
werking de bloedtoevoer naar de oogvaten tijdeïijk zeer sterk is 
verminderd. Zoo steeg b.v. in het bloedplasma het suikergehalte in 
30 minuten van 0.25 tot 0.38 °/ 0 , in het kamervocht (eerst van het 
rechter-, daarna van het linkeroog) in dien tijd van 0.17 tot 0.24%; 
in een andere proef was in het bloedplasma 2 uur na de injectie 
het suikergehalte gestegen van 0.21 tot ruim 0.6 °/, en het kamer- 
vocht van 0.19 tot 0.4 °/ # ; het snel regenereerende secundaire kamer- 
vocht bevatte toen 0.63 %, wat weer fraai met het plasmagehalte 
van dit oogenblik overeenkomt. 
Als in de tweede periode het plasmasuikergehalte weer daalt, wordt 
deze daling sneller door het kamervocht gevolgd dan de vooraf- 
gaande rijzing. Dit is ook te verwachten, omdat in deze periode de 
bloedtoevoer naar de oogen en dus de snelheid van ditfusie reeds 
weer grooter is geworden. Toch gelukte het nu een oogenblik vast 
te leggen, waarbij de daling in het bloedsuikergehalte het kamer- 
vocht voorbijstreefde, zoodat de verhoudingen waren omgekeerd : 5 
uur na de injectie was bij een plasmasuikerwaarde van 0.27 °/ 0 het 
suikergehalte van het kamervocht 0.32 °/ 0 . 
We zouden het groote verschil (0.6 en 0.4) dat op het hoogte- 
punt van de hyperglycaemie tusschen bloedplasma en kamervocht 
werd geconstateerd ook kunnen verklaren niet door vertraagde 
diffusie, dus door nog niet bereikt evenwicht, maar door een relatieve 
toename tijdens de hyperglycaemie ook van de gebonden suiker. 
Het verschil van 0.2 zou dan kunnen overeenkomen met de hoe- 
veelheid gebonden suiker, en de 0.4 */ 0 suiker in het kamervocht 
wel aangeven het oogenblik van diffusie-even wicht. Maar deze aan- 
name vervalt; immers in een afzonderlijke proef, hebben we tijdens 
de maximale hyperglycaemie een iets grootere hoeveelheid bloed 
afgenomen en hiervan het plasmasuikergebalte bepaald tegelijk met 
dat van het hieruit verkregen ultrafiltraat ; hetzelfde was vooraf 
