1250 
geven in de diffusie-snelheid. In deze richting zullen onze eerstvol- 
gende proeven zich bewegen. 1 ) 
Op grond van tabel IV kunnen we echter wel als zeker aannemen, 
dat het suikergehalte in het cerebrospinaalvocht aanmerkelijk lager 
is dan in het gelijktijdig onderzochte kamervocht (vergel. kolom 
3 en 4). 
We zien hier dus twee „ultrafiltraten” met een uiteenloopend 
suikergehalte. Moeten we hier dan denken aan een „actief” tegen- 
houden van de glucose door den plexus ehorioideus? Het wil ons 
voorkomen, dat het absoluut niet noodig is een dergelijke kracht 
te hulp te roepen, als functie van een membraan, maar dat veeleer de 
oorzaak mag gezocht worden in de werking van het geheele om- 
gevende weefsel, dat bij de oogkamer vrij zeker een veel geringer 
stofwisseling zal vertoonen dan het hersenweefsel, waai-mee het cerebro- 
spinaalvocht evenzeer in wisselwerking is als met het bloed. 
Een eenigermate snel verbruik van suiker in het hersenweefsel 
zal noodzakelijk tengevolge hebben een voortdurende diffusie van 
glucose uit het cerebrospinaalvocht naar deze plaats van lager 
suikerconcentratie. De suikerspiegel van het cerebrospinaalvocht 
blijft dus constant lager dan de waarde, die het zou hebben als het 
alleen in wisselwerking stond met het bloed, lager ook dan in het 
oogkamervocht gevonden wordt. Zoo is ook op dezelfde gronden te 
verwachten, dat het bloed zelf in de hersenen meer suiker afstaat 
dan om de oogkamer en dat dus het bloed in een hersenvene een 
grooter daling in suikergehalte zal doen zien dan het bloed dat 
afvloeit uit de omgeving van de oogkamer. 
Een vergelijking van de ultrafiltraten van bloed uit de a. carotis 
en de v. facialis posterior leerde ons, dat het verschil in suiker- 
gehalte tusschen arterieel en veneus bloed vrijwel geheel komt op 
rekening van de vrije suiker, terwijl de hoeveelheid ,, gebonden 
suiker” door het passeeren der capillairen vrijwel geen verandering 
'ondergaat. 
Het lijkt aanlokkelijk te onderstellen, dat bij het verbruik van de 
suiker in de weefselcellen de gebonden suiker een rol speelt: dat 
hier de suiker voortdurend gebonden (geadsorbeerd?) wordt, en in 
dien toestand wordt omgezet, wat dan voortdurend weer aanleiding 
zou geven tot het vastleggen van nieuwe „vrije” suiker uit de om- 
geving; dit zou dan aanleiding geven tot vermindering van decon- 
centratie der vrije suiker ter plaatse, gevolgd door diffusie uit het 
b Noot bij de correctie: De resultaten hiervan zijn in de meer uitvoerige 
publicatie in de Biochemische Zeitschrift vermeld. 
