Physiologie.  — De  Heer  .1.  K.  A.  Wertheim  Salomonson  biedt, 
mede  namens  Mevr.  Ratu  Langi  — Houtman  eene  mededeeling 
aan  over:  “2'onus  en  faradische  tetanus.’'. 
Wordt  een  spier  met  Sïiel  opeenvolgende  inductiestooten  geprikkeld, 
dan  geraakt  in  het  algemeen  de  spier  in  tetaims.  Bij  genoegzame 
frequentie  van  de  onderbrekingen  van  het  inductie-ap[)araat  is  de 
* tetanus  daarbij  zeer  regelmatig,  zoodat  geen  wisseling  in  den  contractie- 
toestand  waargenomen  kan  worden.  Bij  geringe  frequentie  zien  wij, 
dat  de  tetanus  niet  meer  volmaakt  regelmatig  is,  doch  dat  sjnchroon 
met  de  onderbrekingsfVeqnentie  spanningsveranderingen  optreden. 
Deze  kannen  grapliisdi  gemakkelijk  opgeteekend  worden,  zoowel 
bij  het  onderzoek  van  de  lengte-,  dikte-  als  van  de  spannings- 
verandering van  de  spier.  Wordt,  uitgaande  van  deze  geringe  frequentie 
het  aantal  onderbrekingen  per  seconde  vermeerderd,  dan  worden 
de  wisselingen  in  den  contractie-toestand  tijdens  de  samentrekking 
voortdurend  kleiner,  totdat  deze  door  mechanische  hulpmiddelen  niet 
meer  aangetoond  kunnen  worden.  Wij  hebben  dan  een  gladden 
tetanus  verkregen,  waarvoor  dus  steeds  eeii  zekere  minimale  frequentie 
noodig  is.  Deze  kritische  frequentie  verschilt  bij  de  meeste  normale 
menschelijke  spieren  slechts  zeei'  weinig  van  18  prikkels  per  seconde. 
Zijn  er  nu  omstandigheden,  die  op  deze  grenswaarde  eenigen 
invloed  kunnen  uitoefenen? 
De  opvatting,  die  wij  in  het  algemeen  heltben  van  het  ontstaan 
van  den  tetanus  geeft,  op  zich  zelf  genomen,  geen  antwoord  op  die 
\raag.  Wij  nemen  toch  aan,  dat  een  tetanus  ,,glad”  wordt  wanneer 
de  onderbrekingen  op  elkander  volgen  met  een  tusschenrinmte  die 
volgens  Burdon  Sanderson  gelijk  is,  volgens  Hermann,  Mahey  e.a. 
een  weinig  korter  is  dan  de  tijd,  dien  de  spier  behoeft  om  bij  een 
eidcelvoudigen  spierschok  zich  zoo  sterk  mogelijk  te  verkorten. 
Verandering  in  den  duur  der  periode  van  toenemende  verkorting 
bij  een  enkelvoudigen  s[)ierschok  zou  in  staat  zijn  wijziging  in  te 
voeren.  Nu  kennen  wij  wel  twee  factoren  die  wijzigend  optreden, 
n.l.  de  temperatnnr  van  de  spieren  de  vermoeienis,  doch  deze  eerste 
factor  koitit  bij  menschelijke  spieren  practisch  in  het  geheel  niet  in 
aanmerking,  terwijl  invloed  van  de  vermoeieitis  bij  menschelijke 
s[)ieren  zeer  gering  is  en  als  factor  bij  ons  onderzoek  buiten  be- 
schouwing blijft. 
