837 
De  beide  genoemde  i'aetoren  werken  zeker  0|)  liet  o|)stijgen<l  deel 
voü  liet  nijmgram  en  zonden  in  staal  moeten  zijn  de  kritische 
prikkelingsf'reqnentie  voor  den  gladtlen  tetanus  te  wijzigen.  Zonden 
wij  knnnen  aantoonen  dat  er  behalve  deze  invloeden  nog  een  andere 
invloed  is,  die  niet  op  het  opstijgend  gedeelte  werkt,  dan  zonde 
daarmede  aangetoond  zijn  dat  ook  de  vorm  van  liet  af'dalende  sink 
van  het  myogram  van  beteekenis  is  voor  het  tot  stand  komen  van 
den  tetanus. 
Nu  is  echter,  dauk  zij  de  onderzoekingen  van  Di'.  de  Hoeh  een 
nieuwe  factor  op  den  voorgrond  getreden  en  dat  is  de  tonus  der 
spieren.  De  Boek  toonde  aan  dat  spieren  met  normaal  tonus-mechanisme 
een  langereii  contractiednur  bezitten  dan  spieren  bij  welke  de  retlec- 
torische  tonus  ontbreekt.  Dit  feit  wordt  veroorzaakt,  doordieu  in  de 
eerstgenoemde  S|)ieren  bij  eiken  spierschok  retlectorisch  een  tonns- 
schommeling  optreedt.  Deze  tonus-scliommeling  wordt  zichtbaar 
even  nadat  de  top  van  de  spiercnrve  bereikt  is  en  veroorzaakt 
een  eigenaardige  verheffing  van  de  dalende  lijn,  die  naar 
den  eersten  beschrijver  van  dat  feit  bekend  is  als  de  ,,nens” 
van  Funke.  De  tonnsschommeling  oefent  echter  voor  zoover  wij 
weten  geen  dnidelijken  invloed  uit  op  het  opstijgend  deel  van  de 
curve. 
Wij  wenschen  nn  na  te  gaan  of  de  tonns  voor  den  faradisclien 
tetanus  beteekenis  heeft.  Door  Cash  en  Yeo  is  uitgesproken,  dat  de 
tonns  als  ’t  ware  het  cement  is  dat  de  enkele  spierschokken  tot  een 
tetanus  verbindt.  Botazzi  stelde  zich  voor,  dat  de  tonns  het  substraat 
is,  waarop  de  tetanus  zich  opbonwt,  terwijl  Coustensoux  en  Zimmern 
eveneens  een  eng  verband  tnsschen  beide  aannemen. 
Het  scheen  ons  daarom  nuttig  toe  na  Ie  gaan  of  in  verschillende 
klinische  gevallen,  waarbij  de  tonns  normaal,  verminderd  of  verhoogd 
is,  veranderingen  optreden  in  de  frequentie,  waarbij  een  gladde 
tetanus  voor  ’t  eerst  voor  den  dag  komt.  Hierbij  deden  zich  enkele 
technische  moeilijkheden  voor  zoowel  bij  het  prikkelen  als  bij  het 
registreeren.  Deze  werden  overwonnen  door  het  gebruik  van  een 
stel  onderbrekers  welke  met  groote  nauwkeurigheid  op  10,  12,  14, 
16,  18,  20  en  22  onderbrekingen  per  seconde  waren  afgestemd  en  die 
door  hunne  constructie  bijzonder  constant  en  gelijkmatig  bleken  te  zijn. 
De  moeilijkheid  bij  het  registreeren  deed  zich  voor,  omdat  steeds 
verdikkingscnrven  werden  opgeschreven,  waarbij  de  dikteverande- 
ringen  tijdens  een  niet  geheel  gladden  tetanus  buitengewoon  klein  zijn. 
Om  zeker  te  zijn,  dat  onder  deze  omstandigheden  toch  de  registreer- 
ka[)sel  \an  iMakey  op  betrouwbare  wijze  deze  dikteschommelingen 
opteekende,  moest  het  traagheidsmoment  en  de  vergrooling  van  het 
