856 
liet  gaatje  kon  zien  heen  trekken.  De  voortschrijdende  golven  ver- 
wekken dns  voortschrijdende  plaatselijke  drukverschillen  tnsschen 
den  ondergrond  en  het  ondervlak  van  den  voet. 
Er  bleef  nn  nog  over,  vast  te  stellen,  of  de  donkere  golven  dan 
wel  de  lichtere  tnsschenrniinten  beantwoorden  aan  de  gebieden  van 
plaatselijke  drnkverlaging.  De  nanwkenihge  l)eschon\ving  der  schom- 
melingen van  den  indexdrn[)pel,  hebben  hieromtrent  het  volgende 
geleerd.  De  door  den  druppel  vertoonde  bewegingen  zijn  regelmatig 
en  i'hytmisch  en  bestaan  achtereenvolgens  in  een  snel  zich  iets  in 
de  richting  van  het  gaatje  af  verwijderen,  om  onmiddellijk  daarop 
wel  weer  in  de  richting  naar  het  gaatje  toe  te  naderen,  om  dan 
een  oogenblik  in  rust  te  zijn.  Daarna  begint  de  zelfde  cjclns  van 
<lrie  phasen  opnieuw.  Vertolkt  men  deze  ver[)laatsingen  van  den 
druppel  in  de  drukveranderingen  Vvelke  dezelve  teweegbrengen, 
dan  blijken  dns  de  phasen  van  lagere  drukking  langer  te  duren,  dan 
die  van  hoogere.  En  waar  de  donkere,  op  den  voet  zichtbare 
golven,  belangrijk  smaller  zijn,  dan  de  lichte  tnsschenrniinten, 
schijnt  mij  de  gevolgtrekking  gerechtvaardigd,  dat  ter  plaatse  der 
donkere  golven  het  ondervlak  van  den  voet  convex  nitgebocht  is, 
on  meer  tegen  den  ondergrond  drukt,  terwijl  het  grondvlak  van  den 
voet  in  de  lichte  tnsschenrniinten  iets  van  den  ondergrond  is  af- 
gezogen. 
De  beide  hier  beschreven  reeksen  van  waarnemingen  steunen 
elkander  dns  en  vullen  elkaar  aan.  De  tlonkere  contractiegolven  zijn 
convex  nitgebochte  heuvelriiggetjes  en  drukken  tegen  den  ondergrond 
aan.  De  lichte  tnsschenruimten  waar  de  langs|)ieren  slap  zijn,  zijn 
concave  dalletjes,  waar  het  voetvlak  van  den  ondergrond  is  afge- 
ti'okken  en  een  lagere  drukking  heerscht. 
Sdineiivattiiig  : de  heioerktuigimj  der  kniigheweybiy. 
Wanneer  een  Helle  Aspersa  voortglijdt,  is  hel  ondervlak  van  haar 
voel,  behalve  aan  den  rand,  welke  overal  rondom  tegen  het  grond- 
vlak aansluit,  slechts  over  enkele  smalle  stronken  in  aanraking  met 
den  bodem,  en  wel  ter  plaatse  van  de  donkere  golven.  Deze  liggen 
waarschijnlijk  onder  die  afdeeling  der  langsspiei-en,  welke  zich  in 
verkorting  bevinden,  dns  plaatselijk  verdikt  zijn,  en  daardoor  de 
voethnid  een  weinig  convex  naar  buiten  nitstnlpen.  In  de  tnsschen- 
rnimten  tnsschen  telkens  twee  golven  raakt  de  voet  den  bodem  niet. 
De  voortbeweging  geschiedt  nu  gedeeltelijk  doordat  elke  zich  ver- 
kortende langsspierafdeeling,  zich  zelf  en  der  achter  gelegen  af- 
deeling aan  den  rest  van  den  voel  naar  \'oren  (kopwaarts)  trekt, 
ilaar  deze  richting  den  minsten  weerstand  aan  de  verplaatsing  biedt. 
