857 
Dit  zich  naar  voren  trekken  van  de  gecontraheerde  spierahJeelingen, 
verklaart  het  reeds  door  BiK,nKicMA>;N  (1905)  lieschrexen,  (Iooi-Parkku 
(1911)  bevestigde  verschijnsel,  dat  de  huid,  Ier  [)laatse  waai-  de 
donkere  golven  er  onder  door  trekken,  stootsgewijze  \oorwaarts 
schiet,  terwijl  zij  zich  in  de  tusschenrniinten  niet  of  veel  langzamer 
verplaatst. 
Het  is  echter  duidelijk,  dat  men  op  deze  wijze  slechts  het  naar 
voren  getrokken  worden  van  elk  meer  naar  achteren  gelegen  deel 
van'  den  voet,  ten  opzichte  van  elk  meer  naar  voren  gelegen  deel 
kan  verklaren,  en  datdns  bijv.  begrijpelijk  wordt,  hoe  een  langgerekte 
voet  zich  0|)  deze  wijze  verkorten  kan,  waai'bij  het  staarteinde  het 
kopeind  nadert.  Dat  echter  dit  kopeind  en  de  gelieele  voet  zelfz-ich 
naar  voren  verplaatsen,  kan  men  zóó  niet  verklaren.  Daarvoor  moet 
men  de  onderstelling  te  hulp  roepen,  tiat  terwijl  de  krnipgolven  door 
verkorting  zich  naar  voren  trekken,  in  de  tusschenriiimten  zich  een 
proces  afspeelt  waardoor  deze  zich  \'erlengen,  en  dus  wat  \óór  hen 
ligt,  naar  voren  stuwen,  in  de  richting  van  den  minsten  weerstand. 
Deze  verlenging  kan  geschieden  door  de  samentrekking  der  dwars- 
spieren.  Dat  een  slak  inderdaad  zijn  lichaam  zeer  sterk  kan  uit- 
rekken, bemerkt  men  bijv.  wanneer  een  slak,  al  kruipende  aan  den 
rand  van  een  tafel  is  gekomen.  Dan  steekt  zij  den  kop  naar  voren 
en  zwaait  dien  heen  en  weer  om  een  nieuw  steunvlak  te  zoeken. 
Dat  deel  van  het  lichaam  en  den  voet  dat  zich  vlak  achter  den  kop 
bevindt  is  dan  smal  en  lang  uitgestrekt  als  de  hals  van  een  giraffe, 
terwijl  de  rest  van  de  voetzool  nog  aan  het  tafelblad  vastgezogen  zit. 
Ik  stel  mij  nu  voor,  dat  men  het  kruipen  van  een  slak  door  het 
samengaan  van  voortschrijdende  contractiegolven  der  langsspieren  met 
parallel  daarmede  voortschi-ijdende  contractiegolven  der  dwarsspieren 
kan  verklaren.  De  eerste  trekken  zich  zelf  en  wat  achter  hen  ligt, 
aan  wat  vóór  hen  ligt  naar  voren.  De  tweede  stuwen  zich  zelf  en 
wat  vóór  hen  ligt,  aan  w'at  achter  hen  ligt,  eveneens  naar  voren. 
Bo\'endien  bewerken  deze  golven  een  plaatselijk  zich  iets  van  den 
bodem  verheffen  van  de  voetzool.  Dat  deze  beide  golfbewegingen 
het  lichaam  naar  voren  verplaatsen,  wordt  n)ogelijk  gemaakt  dooi- 
de door  voN  ükxküi.Tj  ontdekte  inrichting  der  voetzool,  welke  de 
verschuiving  hiervan  in  voorwaartsche  richting  begunstigt.  De  voort- 
beweging wordt  bovendien  ongetwijfeld  vergemakkelijkt  door  het 
feit,  dat  de  voetzool  slechts  langs  enkele  smalle  strooken  aan  het 
grondvlak  raakt,  waardoor  de  wrijving  betrekkelijk  gering  moet  zijn. 
Ik  sluit  mij  dus  geheel  bij  de  opvatting  \'an  Carlson  (1905)  aan, 
welke  de  normale  voortbeweging-  der  landslakken  als  in  beginsel 
geheel  gelijkwaardig  beschouwt  met  de  bijna  sprongsgewijze  ,, galop”, 
