859 
32.  H.  2.  S.  284 — 422.  | Langdradig  betoog,  om  op  grond  van  microscopiscli 
onderzoek  het  door  hem  in  hel  vorige  stuk  onderstelde  bestaan  van  „extensiele” 
spieren  in  de  voetzool  van  slakken  te  bewijzen]. 
5.  H.  SiMROTH,  Ueber  die  Beivegimg  der  Weichtiere.  Zeitschrift  f.  d.  ges. 
Naturwissenschaften.  1880. 
6.  L.  Gar.  Mechanismns  der  Locomotioii  bei  den  Palmonaten.  Biol.  Gentral- 
blatt,  1897.  Bd.  17,  N'l  12,  S.  426—438.  [Nauwkeurige  heschiijving  der  golven 
bij  water  (en  land-)slakken.  Een  contractiegolf  der  langsspieren  wordt  voorafgegaan 
door  een  contractiegolf  der  dorsoventrale  spieren.  Deze  laatste  veroorzaakt  een 
plaatselijk  concaaf  ópgetrokken  worden  v.  d.  voetzool,  met  gedeeltelijke  strekkingj. 
7.  H.  JoRDAN.  Die  Physiologie  der  Locomotion  bei  Aplysia  Jimacma.  Zeitschr. 
f.  Biologie.  1901.  Bd.  41.  S.  196 — 238.  [Zoekt  de  oorzaak  der  verlenging 
der  verslapte  (atonisch  geworden)  spieren  en  dus  van  bet  zich  strekken  van  het 
lichaam  bij  Aplysia,  in  de  decompressie  van  huidblazen  welke  zich  bij  de  ver- 
korting der  spieren  (door  uitdrijving  van  het  bloed  uit  de  intramusculaire  lacunen) 
vormen  en  daarbij  onder  spanning  geraakt  zijn]. 
8.  G.  Bohn.  Des  ondes  musculaires  7'es2)iratoires  et  locomotrices  cJtez  les 
A^inélides  et  les  Mollusques.  Buil.  du  Museé  d’Hist.  nat.  a Paris.  1902.  T.  8, 
n®.  2,  p.  96 — 102.  Goede  détails  over  de  golfbeweging  bij  Helix  pomatia  Geen 
beschouwing  over  het  mechaniek  der  voortbeweging]. 
9.  K.  Künkel.  Znr  Locomotion  imserer  NacktscJmecken.  Zool.  Anzeiger.  1906. 
Bd.  26.  N".  703,  S.  500—506.  (Vindt,  dat  bij  Arion  en  Ltmax,  zelfs  de  kleinste 
stukjes  voetzool  zich  onder  beheersching  van  uit  de  plaatselijke  zenuwvlechten, 
snel  voort  kunnen  bewegen». 
10.  A.  J.  Carlson.  The  p)hysiology  of  locomotion  in  Gastropods.  Biol.  Buil. 
of  the  Mar.  biol.  Lab.  Woods  Holl.  May  1905.  Vd  8.  N®.  2.  p.  85 — 92.  [In  den 
text  aangehaald]. 
11.  H.  JoRDAN.  The  physiology  of  locomotion  in  firrtsO'oyjorfs.  Biol.  Buil.  1905. 
Vol.  9.  N®.  2.  p.  138 — 140.  [Scherpe  polemiek  tegen  CAELfSON,  die  Joedan’s 
inzichten  niet  juist  weergegeven  heeft.  Gaelson’s  opinie,  dal  de  „galop”  van  Helix 
slechts  een  overdreven  vorm  van  de  normale  voortbeweging  is,  en  dat  ook  deze 
dus  onder  medewerking  van  de  spieren  van  de  dorsale  en  laterale  lichaamswand 
tot  stand  komen  is  onjuist,  want  ook  na  wegname  dezer  spieren  voert  de  voet 
bij  Aplysia,  normale  kruipgolven  uitj. 
12/13.  W.  Biedermann.  Studiën  zur  vergt.  Physiologie  der  peristultischen 
Bewegimgeji.  II.  Die  locomotorischen  Wellen  der  Schneckensohle.  Pflüger’s 
Archiv.  f.  d.  ges.  Physiol.  1905.  Bd.  107.  S 1—56  en  IIP  Die  Innervatio7i  der 
Schneckensohle.  Ibidem.  1906.  Bd.  lil.  S.  251 — 297.  [Uitstekend  uitvoerig  onderzoek 
over  de  algemeene  physiologie  der  werking  der  spieren  in  den  slakkenvoet.  Nauw- 
keurige beschrijving  der  kruipgolven  en  derzelver  nerveuse  coördinatie  bij  Helix 
van  uit  het  Ganglion  pedale,  bij  Arion  en  Limax  van  uit  de  plaalselijke  zenuwvlechten]. 
14.  R.  Dubois  et  E.  Vlès.  Locomotion  des  gastér op)odes.  0.  R.  de  l’Acad.  d. 
Sciences.  Paris.  1907.  T.  144.  Ie  Serie,  N®.  11.  p.  658 — 659.  [Bewijzen,  dat 
slakken  (Eissurella  neglecla  Desh)  zich  voortbewegen  kunnen  nadat  de  gebeele 
huid  van  de  voetzool  is  afgeschoren,  en  het  dier  bloedeloos  is  gemaakt.  Noch 
trilharen  noch  bloedbeweging  zijn  dus  voor  de  voortbeweging  onontbeerlijk.  Deze 
geschiedt  door  de  spieren]. 
15.  1’.  Vlès.  Sur  les  ondes  pédieuses  des  molluscpies  reptateiirs.  C.  R.  Acad. 
Sc.  Paris.  1907.  T.  145.  2e  Serie  N®.  4.  p.  276—278.  [Vergelijkend  onderzoek 
