868 
uit  de  westkust  liet  geval.  Vau  uit  de  oostzijde  daarenlegeu  verkrijgt 
uien  een  goed  overzicht  van  de  aan  den  piek  in  N.N.0.  zich  aan- 
sluitende bergen  en  R.  I).  M.  Verbeek  heeft  getracht  in  een  profiel 
(tig.  2)  een  voorstelling  van  hun  ondei-ling  verband  te  geven.  ') 
Zooals  men  ziet,  \'olgt  op  den  piek  (4)  — door  de  inlanders  Kiè 
Matoeboe  genaamd  — een  903  M.  hooge  berg  (3),  waaraan  zich 
een  ander  (2)  van  661  M.  hoogte  aansluit.  Het  besluit  vormt  in  het 
Fig.  2.  Het  eiland  Tidore,  van  O.  gezien. 
Noorden  een  van  2 toppen  voorziene  kegel  (1),  waarvan  een  top  in 
het  Zuiden  665  M.  boven  zee  gelegen  is.  Verbeek  heeft  den  genoem- 
den kegel  als  een  ingestorten  vulkaan  beschouwd  en  daarbij  getracht 
een  voorstelling  van  diens  oorspronkelijke  gedaante  te  geven. 
In  de  groote  behoefte  aan  eene  topographische  kaart  van  het 
eiland  Tidore  werd  kort  geleden  door  een  inlandschen  opnemer  in 
opdracht  van  de  Topographische  Inrichting  te  Batavia  voorzien  ^).  Zijn 
2.  bondon  1869,  blz.  24.  — A.  R.  Wallage— P.  J.  Veth.  Insulinde  2.  Amsterdam. 
1871,  blz  30). 
Reeds  P.  Bleeker  schreef  (Reis  door  de  Minahassa  en  den  Molukscben  Archipel 
1.  Batavia  1856,  blz.  212):  „De  zuidelijke  helft  wordt  gevormd  door  den  piek  van 
„Tidore,  een  regelmatige  kegel,  welks  voet  geheel  de  zuidelijke  helft  van  het  eiland 
„beslaat.  De  noordelijke  helft  daarentegen  bestaat  uit  een  bergachtig  land,  woest 
„dooreengeworpen,  maar  blijkbaar  toch  van  vulkanischen  aard  en  slechts  een 
„verbindingslid,  een  schakel  van  de  vulkanische  keten,  welke  Halmaheira  ten 
„westen  omringt”.  Wat  de  laatste  opmerking  betreft,  het  valt  nauwelijks  te  be- 
twijfelen, dat  de  reeks  vulkanen  van  de  Molukken  in  de  eerste  plaats  hare  voort- 
zetting vindt  van  af  den  vulkaan  van  Maftoetoe  naar  het  eiland  Maitara  en  van 
daar  weder  in  noordelijke  richting,  nl.  naar  de  eilanden  Ternate  en  Hiri.  Eerst 
daarna  verplaatst  zij  zich  in  oostelijke  richting  naar  Hahnahera. 
Niet  uitgesloten  is  het  overigens,  dat  van  den  vulkaan  van  Maftoetoe  af  eveneens 
eene  voortzetting  naar  Halmahera  plaats  vindt  en  wel  in  een  noordoostelijke 
richting  naar  de  baai  van  Dodingah,  die  volgens  R.  D.  M.  Verbeek  (Molukken- 
Verslag.  Jaarboek  van  het  Mijnw.  Ned.  O.  I.  37.  Wetensch.  ged.  Batavia  1908, 
blz.  162)  een  oude  ingestorte  vulkaan  met  een  straal  van  minstens  5 K.M.  voorstelt. 
Ook  aan  de  overkant  der  baai,  in  de  baai  van  Bobane,  die  een  inham  van  de 
Kau  baai  vormt,  vindt  men  volgens  E.  Gogarten  (Geologie  van  Noord-Halmahera. 
Verhandel.  Geolog.  Mijnbouwk.  Genootsch.  2. ’s  Gravenhage  1918,  blz.  269)  andesiet- 
brecciën  en  grofkorrelige  tuffen,  waarin  witte  puimsteenbrokken. 
')  Molukken- Verslag.  Jaarboek  v.  h.  Mijnwezen  in  N.  O.  I.  37  Wet.  ged.  Batavia 
1908,  blz.  144—146;  Bijl.  V.  fig.  127. 
2)  Schetskaart  van  de  eilanden  Tidore  en  Maitara  1 : 20000.  Batavia  1916 
Topogr.  Inrichting. 
56* 
