872 
tooiieelHiiistereii  ^ , , , , , 
7 bedraagt.  Aan  de  liand  dezer  heide  indices  is 
conversatiespraak 
het  inogelijk  de  voor  vocalen  en  \yoorden  verkregen  flnistervvaardeii 
in  conversatie-waarden  om  te  zetten. 
In  de  praktijk  bedient  men  zich  bij  liet  onderzoek  der  gehoor- 
scher|)te  van  afzonderlijke  woorden  uit  isozonale  en  aeqiiiintense 
klanken  samengesteld,  die  o.a.  het  voordeel  bieden,  dat  zij,  juist 
omdat  de  componenten  van  het  woord  alle  even  sterk  gehoord 
worden,  het  raden  tot  een  minimum  beperken  en  het  onderzoek  van 
een  liepaald  gebied  der  toonladder  geniakkelijk  maken.  Het  is  echter 
de  vraag  — waarschijnlijk  is  het  niet  — of  de  hoorafstand  voor 
getlnisterde  zinnen  zich  even  ver  als  die  voor  woorden  en  vocalen 
nitstrekt.  Zwaardemakkr  meent,  op  grond  \'an  verschillende  ervaringen, 
te  mogen  veronderstellen,  dat  de  afstand,  waarop  gefluisterde  zinnen 
in  besloten  ruimten  worden  verstaan,  al  naar  gelang  de  keus  der 
gebezigde  woorden  van  1 tot  3 M bedraagt’)-  Hij  noemt  de  ver- 
houding tnsschen  dezen  gemiddelden  afstand  en  dien,  waaro[)  ge- 
fluisterde woorden  worden  waargenomen:  index  loquelae. 
Het  onderzoek,  waarvan  wij  in  deze  mededeeling  een  voorloopig 
verslag  iiittirengen,  had  oorspronkelijk  een  loutere  bepaling  van  den 
index  loquelae  ten  doel.  De  combinatie  der  flnistermethode  met  die  der 
systematische  of  experirnenteele  introspectie  deed  ons  echter  een 
aantal  gegevens  aan  de  hand,  welke  voor  de  psychologie  van  het 
verstaan  van  gewicht  mogen  worden  geacht.  Wij  benutten  deze  hier 
slechts  inzoovei-re  zij  op  de  bepaling  van  den  index  loquelae,  die 
het  eigenlijk  voorwerp  dezer  mededeeling  nitmaakt,  hun  invloed 
doen  gelden. 
Het  materiaal,  waarvan  wij  bij  ons  onderzoek  gebruik  maakten, 
bestond  uit  betrekkelijk  eenvoudige  zinnen.  De  kortste  waren  nit  3, 
de  langste  nit  14  lettergrepen  gevormd.  De  zinnen  waren  voor  het 
meerendeel  in  de  aantoonende,  een  enkele  maal  in  de  toevoegende 
of  bevelende  wijs  gesteld.  Hoewel  de  tegenwoordige  tijd  het  sterkst 
vertegenwooi'digd  was,  hebben  wij  ons  toch  dikwijls  van  verleden 
en  toekomstigen  tijd  bediend.  Slechts  bij  uitzondering  kwamen  ont- 
kennende zinnen  voor.  Hij  de  keuze  van  het  proefmateriaal  droegen 
wij  zorg  een  niet  te  gering  aantal  symmetrisch  gebouwde  zinnen 
ter  beschikking  te  hebben.  Wij  verstaan  daaronder  zinnen,  welke 
vóór  en  achtei-  de  nit  één  of  een  even  aantal  lettergrepen  bestaande 
b ZwAARDEMAKEK.  Uebei’  tlie  Anwenduug  von  Sig.  Exners  Akustik  von  Hörsalen 
auf  die  Tlieorie  der  iiiedizinisclien  Hörapparale.  Wiener  Mediziiiische  Wochenschrift. 
Nr.  14,  1916. 
