9‘28 
De  kleuring  van  de  zenuw  vezelen  gelukte  goed,  en  de  resultaten 
van  het  onderzoek  der  microscopische  doorsneden  waren  de  volgende  : 
de  ascj'linders  en  mergscheden  der  motorische  en  sensibele  zenuwen 
waren  volkomen  gedegenereerd  en  verdwenen.  Slechts  de  neurilem- 
scheden  van  Schwann  waren  in  den  eigenaardigen  vorm  van  de 
protoplasmatische  banden  van  Büngner,  zoo  karakteristiek  voor  gede- 
genereerde zenuwen,  in  de  preparaten  te  zien.  Van  de  motorische 
eindplaten  was  geen  s|)Oor  meer  te  vinden,  slechts  de  grofkorrelige 
sarcoplasma-ophoopingen  met  hunne  talrijke  kernen  wezen  nog  de 
plaats  van  de  vroegere  zoolplaten  aan.  Het  motorische  en  sensibele 
zenuwstelsel  was  dus  volkomen  gedegenereerd.  Geen  enkele  zenuw 
was  meer  te  vinden.  Doch  wel  waren  in  de  doorsneden  tusschen 
de  spiervezelen  zeer  tijne  bundels,  dikwijls  uit  slechts  enkele  zenuw- 
draden bestaande,  van  uiterst  dunne  mei’glooze  neurotibrillendraden 
te  zien  (figg.  1 en  2)  en  als  men  deze  fijne  zenuwdraden  vervolgde 
onder  het  miskroskoop  lot  daar  waar  zij  ophielden,  bleken  zij  daai' 
ter  plaatse  door  uiterst  kleine,  maar  duidelijke  eindoi'ganen,  eind- 
ringen of  kleine  eindnetjes  met  de  spiervezelen  in  verbinding  te 
staan.  Ook  in  het  verloop  van  deze  zenuwdraden  werden  dikwijls 
kleine  zijtakjes  afgegeven  die  met  de  spiei'vezel,  waarover  de  zenuw- 
vezel  heenliep,  door  een  klein  eindringetje  in  verbinding  traden. 
Een  blik  op  fig.  2 geeft  dit  duidelijker  aan  dan  een  lange  beschrijving. 
Dat  ook  meer  samengesteld  gebouwde,  doch  altijd  even  ijl  en  klein 
blijvende,  eindvertakkingen  op  de  spiervezelen  bij  deze  zenuwdraden 
voorkomen,  blijkt  uit  de  eerste  figuur  van  de  bij  deze  mededeeling 
gevoegde  plaat.  Hier  blijkt  ook  deze  eindvertakking  in  een  ophoo- 
ping  van  korrelig  sarcoplasma  te  liggen,  waarin  eenige  kernen  ver- 
spreid liggen.  Dit  wijst  op  een  hj^polemmale  ligging  dezer  eind- 
vertakkingen. 
Kortom,  de  vorm  dezer  eindorgaantjes  en  de  structuur  van  het 
neurofibrillaire  weefsel,  zijn  volkomen  gelijk  aan  die,  welke  de 
eindoi'ganen  en  eindvertakkingen  van  de  merglooze  zenuwvezels 
vertoonden,  die  na  doorsnijding  van  den  stam  .der  oogspierzenuwen 
op  de  spiervezelen  der  oogspieren  behouden  bleken  te  zijn  gebleven 
(Boekk  1911,  1916),  het  zijn  dus  zenuweindigingen  en  zenuwdraden, 
die  tol  het  zoogenaamde  accessorische  innervatieapparaat  van  de 
dwarsgestreepte  spieren  behooren. 
Deze  hier  beschreven  en  in  de  beide  afbeeldingen  op  de  bijge- 
voegde plaat  afgebeelde  zenuwen  kunnen  nu  niet  anders  dan  van 
sympatimchen  aard  zijn.  Merglooze  zenuwvezolen  degenereeren  over 
het  algemeen  langzamer  dan  de  merghoudende  zenuwen  en  hunne 
eindorganen.  Terwijl  3 — 4 dagen  na  de  zenuwdoorsnijding  doorgaans 
