979 
Een  vergelijking  van  de  twee  di  tikcurven  (I  en  IV)  toont  dit  nog 
duidelijker. 
Noemen  we  den  ruststand 
^■an  de  kieuwen  a;  do  grootste 
verwijding  (inademing)  : b-, 
en  het  samentrekken  (uit- 
ademen) c;  dan  is  duidelijk 
dat  de  druk  in  de  kieuwholte 
in  ruststand  gelijk  is  aan  de 
buiten  lucht  (nullijn)  en  bij 
inademing  negatief  wordt- 
Fig.  3 en  4. 
Nu  stroomt  dus  water  van 
uit  den  mond  en  de  omgeving 
naar  de  kieuwen  toe,  zoodat 
de  druk  in  den  mond  ver- 
minderen zal.  Bij  de  uit- 
ademing wordt  water  uit  de 
kieuwen  geperst  naar  mond- 
holte en  omgeving,  zoodat 
de  druk  in  de  mondholte  \ermeerdert. 
Inademen  geeft  dus  eerst  drukvermindering  in  de  mondholte, 
daarna  vermeerdering  tot  ongeveer  nul.  Uitademing  geeft  drukver- 
rneerdering  tot  den  top  c. 
Doordat  de  mondholte  meedoet  bij  de  ademhaling,  ontstaat  er  een 
stroomrichting  in  het  ademwater,  waardoor  het  innige  contact  met 
de  kieuwlamellen  sterk  bevorderd  wordt. 
Door  de  drukschommeling  in  de  mondholte  is  ook  de  adembewe- 
ging in  het  neuskanaal  te  verklaren.  Dit  kanaal  wordt  n.1.  passief 
van  uit  de  mondholte  vernauwd  en  verwijd  en  veroorzaakt  zóó  een 
in-  en  exspiratie  die  synchroon  gaat  met  de  kieuwbeweging. 
Waarschijnlijk  heeft  dit  kanaal  geen  respiratorische  functie,  mis- 
schien dient  de  waterstroom  om  geuren  naar  het  reukorgaan  te 
brengen.  Het  is  me  echter  niet  gelukt  dit  aan  te  toonen. 
Samenvattend  zien  we:  dat  Petromyzon,  in  volwassen  toestand, 
zoowel  vrijzwemmend  als  vastzittejid,  in-  en  exspiratie  door  de 
kieuwen  heeft. 
Enkele  keeren  wordt  wat  water  door  den  bek  naar  buiten  gespoten, 
vooral  nadat  het  dier  eenigen  tijd  onrustig  heeft  rondgezwommen 
hoesten  curve  IV). 
