999 
verschillende  onderstellingen  aangaande  de  aantrekkende  krachten 
quantitatieve  verschillen  zien  optreden  (in  de  numerieke  voorfactoren, 
etc.),  maar  de  gevonden  temperatuur-  en  voluum-afhankelijkheden 
zullen  onveranderd  blijven.  En  het  is  nog  de  vraag  of  onze 
onderstelling  in  verband  met  de  aanname  dat  de  moleculen  en  atomen 
alle  electronen-sjstemen  zijn,  niet  minstens  even  gei'echtvaardigd 
is  als  de  andere  bovengenoemde  onderstellingen. 
Wat  de  nfstootende  krachten  betreft  bij  aanraking  der  moleculen, 
hierbij  neem  ik  het  zelfde  aan  als  vroeger  (zie  o.a.  l.c.  I,  § 7,  p.  856), 
nl.  dat  zoodra  het  molecuul  wordt  samengedrukt  (de  atomeii,  of  de 
electronenringen  naar  binnen  gedrukt  uit  hun  evenwichtsstand), 
er  een  quasi-elastische  afstootende  kracht  woixlt  opgewekt,  welke 
(bij  niet  te  groote  indrukkingen)  e\'eneens  lineair  toeneemt  met  de 
uitwijking  uit  den  evenwichtsstand. 
^ 3.  Opstelling  der  grondvergelijkingen. 
In  het  eerste  der  drie  boven  aangeduide  gevallen  (j)  is  dus, 
wanneer  men  in  Fig.  1 MQ~  x stelt,  de  aantrekking  van  M door 
#1  \'Oor  te  stellen  door /d  — ƒ ^ d.  w.  z.  door  ƒ [MQ — d/id,), 
of  door 
F ■=  ~ q)). 
Bij  de  integraties  is  dan  x van  I — o tot  I — s te  nemen. 
In  het  Uveede  geval  (/ <j  p )>  \/,(p+.v))  is  in  P (Fig.  2)  de  aan- 
ti'ekking  van  M door  d/,  = ƒ X -d  , P — ƒ X (d7P  + -d,d/),  terwijl 
die  welke  d/  van  d/^  ondervindt  =/ X P^I,  = ƒ X (dPd, — d/P)is. 
Derhalve  is,  MP  weer  =x  stellende: 
=/(«  + ((>—  0 ) ; Pt  = f ( (p  — 0 ~ •»•)• 
Hierbij  is  bij  P,  x te  nemen  tusschen  0 en  I — s-,  bij  P,  slechts 
tusschen  0 en  p— /•  Wordt  — /,  dan  zou  P,  negatief  worden, 
d.  w.  z.  P treedt  buiten  de  attractiesfeer  van  d/,. 
In  het  derde  geval  gelden  natuurlijk  dezelfde  uitdrukkingen  als 
in  het  tweede  geval,  maar  thans  kan  x bij  P,  ook  tusschen  0 en 
I — s worden  genomen,  wijl  / — s nu  p — I is.  (2/  <(  p-j-.y). 
Gedurende  het  geheele  baanstuk  tusschen  MP=0  en  MP=l — s 
zal  alzoo  in  dit  derde  geval  voor  de  gezamenlijke  werking  kunnen 
worden  geschreven  F = — P,,  d.  w.  z. 
F = fX^x. 
Het  is  dus  alsof  de  aantrekkende  werking  van  het  punt  M uitgaat, 
en  evenredig  is  met  den  dubbelen  afstand  van  P tot  dat  rieutrale 
aanvangspunt,  waar  natuurlijk  steeds  in  al  de  drie  genoemde 
gevallen  de  totale  werking  = 0 zal  zijn. 
Wij  zullen  dit  laatste  (derde)  geval,  zijnde  verreweg  het  belangrijkste, 
