1262 
oniiiiddellijk  na  de  anodisclie  [)olai'isatie  vrij  sterk  verstoord,  doch 
deze  verstoring  neemt  aanvankelijk  met  groote  snellieid  en  later 
langzamer  af.  De  kromme  A B'  C'  geeft  ook  het  verloop  van  den 
potentiaal  van  ijzer  na  anodische  polarisatie  aan,  maar  nu  nadat 
aan  de  vorige  oplossing  een  kleine  hoeveelheid  van  ee)i  ferri-zout 
is  toegevoegd.  De  potentiaal  daalt  aanvankelijk  ook  snel,  ejt  w^el 
beneden  de  eindwaarde.  Was  de  vloeistof  in  de  grenslaag  geheel 
vrij  \'an  ferri-ionen  geweest  en  gebleven,  dan  zon  de  potentiaal  de 
kromme  ABC  zijn  gevolgd,  maar  thans  lievindt  het  ijzer  zich  wel 
is  waar  in  een  vloeistoflaag,  die  armer  is  aan  ferri-ionen  dan  de 
vloeistof  buiten  de  grenslaag,  maar  door  de  aanwezige  ferri-ionen 
kan  het  ijzer  zich  niet  in  innerlijk  evenwicht  stellen  en  de  poten- 
tiaal kan  dus  niet  zoo’n  groote  negatieve  waarde  bereiken  als  wan- 
neer de  ferri-ionen,  zooals  bij  de  eerste  proef  aanwezig  waren. 
Buitendien  dilFundeeren  voortdurend  meer  ferri-ionen  in  de  grens- 
laag, waardoor  de  verstoring  van  het  ijzer  weer  toeneemt  en  de 
potentiaal  weer  minder  negatief  wordt.  Plaatst  men  in  gedachte 
Fig.  iO  onder  Fig.  2 van  de  vorige  publicatie,  dan  krijgt  men  de 
zooeven  aangegeven  schematische  teekening. 
Zoo  moet  het  verschijnsel  bij  ijzer  worden  verklaard  en  hoogst- 
waarschijnlijk zal  het  bij  nikkel  en  chroom  op  dezelfde  wijze  ver- 
klaard moeten  worden 
Dat  het  minimum  bij  ijzer  eerder  optreedt  en  meer  uitgesproken 
is,  moet  toegeschi'even  worden  aan  de  groote  snelheid  waarmede 
ijzer,  zoolang  het  nog  niet  passief  is,  zich  van  een  verstoring  tracht 
te  herstellen.  Nikkel  is  iii  een  NiSO^-oplossing  veel  trager  dan  in 
een  NiClj-oplossing,  en  dint  uit  zich  ook  weer  in  dit  verschijnsel.') 
3.  Wanneer  nu  bij  het  vooi'tgezet  onderzoek,  zooals  te  verwachten 
is,  blijkt,  dat  het  genoemde  verschijnsel  ook  bij  nikkel  en  chroom 
tot  verdwijnen  kan  worden  gebracht  door  de  electroljten  van  te 
voren  met  de  metalen  in  poedervoian  langen  tijd,  onder  overvoeren 
van  waterstof,  te  verhitten,  dan  is  het  zeker,  dat  de  tot  heden  ge- 
bruikte oplossingen  van  nikkelsulfaat  en  chromosulfaat  nog  een  tweede 
ionensoort  bevatten,  en  wel  in  een  concentratie,  verschillend  van  die, 
welke  heerscht  in  de  vloeistof,  die  koëxisteert  met  het  metaal,  dat 
in  innerlijk  evenwicht  verkeert. 
Bij  nikkel  staan  wij  dan  voor  de  interessante  \'raag,  wat  hier  het 
tweede  nikkel-ion  is. 
Zoo  zal  dan  vermoedelijk  blijken,  dat  het  gevonden  verschijnsel 
een  uitnemend  middel  aan  de  hand  doet  om  uit  te  maken,  of  een 
b In  een  volgende  niededeeling  zal  dit  duidelijk  aan  den  dag  komen. 
