1266 
gradiënt  aan  de  kathode  0 zoo  kunnen  een  gedeelte  der  uitgetreden 
electronen  weer  op  de  kathode  terugvallen.  Deze  theorie  voerde 
Langmuir  tot  de  formule  ‘) : 
i=CV^ (2) 
Hierin  is  i de  stroom,  zoolang  hij  beneden  den  verzadigingsstrooin 
blijft,  V is  de  aangelegde  s|)anning,  C een  konstante,  die  van  den 
vorm  en  afstand  der  electroden  afhangt.  In  de  omgeving  van  den 
verzadigingsstrooin  gekomen,  gaar  i ovei'  in  een  konstante  waarde. 
Dit  verband  tusschen  thermoionenstroom  en  aangelegde  S|)anning 
vindt  men  terug  in  de  audionkarakteristieken  van  tig.  2 en  3.  Een 
complicatie  geeft  hier  het  optreden  van  de  derde  electrode:  het 
rooster,  waaroxer  we  het  volgende  kunnen  opmerken.  Het  audion 
wordt  doorgaans  gebruikt  bij  zóó  groote  anodespanningen,  dat  de 
verzadigingsstrooin  zou  optreden,  indien  er  geen  rooster  aanwezig 
was.  De  taak  van  het  rooster  is,  den  door  de  kathode  uitgezonden 
electronenstrooin  in  meer  of  mindere  mate  te  remmen.  De  potentiaal 
van  het  rooster  wordt  dan  ook  steeds  lager  gekozen  dan  de  poten- 
tiaal, dien  men  ter  plaatse  zou  hebben  bij  ontbreken  van  het  rooster. 
Doorgaans  is  de  roosterpotentiaal  weinig  verschillend  van  den  ge- 
middelden kathodepotential,  in  vele  gevallen  blijft  hij  zelfs  daar 
beneden.  Van  de  electronen,  die  het  vlak  bereiken,  dat  men  zich 
door  het  rooster  denken  kan,  zullen  dus  verreweg  de  meeste  tusschen 
de  roosterd raden  door  naar  de  anode  gaan  en  slechts  weinige  de 
roosterdraden  treffen.  Het  in  vele  gevallen  geringe  oppervlak  der 
roosterdraden  werkt  ook  hiertoe  mee.  De  roosterstroom  ik  (zie  tig.  1) 
is  dus  in  den  normalen  bedrijfstoestand  klein  t.  o.  v.  den  anode- 
stroom  ia.  De  anodestroom  zelf  hangt  niet  alleen  af  van  den  anode- 
potentiaal  e,  maar  ook  van  den  roosterpotentiaal  v.  Het  is  wel 
plausibel  om  als  ,, drijvende  kracht”  voor  den  gemiddelden  potentiaal 
te  nemen,  dien  men  heeft  in  het  vlak  door  het  rooter.  Duiden  we 
dezen  aan  door  fp,  dan  is  zoolang  de  anodestroom  zijn  maximale 
waarde  nog  niet  bereikt  heeft,  (p  een  lineaire  functie  van  e en  v 
(p  = ae  [iv . (3) 
Voor  den  anodestroom  krijgen  we  dus  aanvankelijk  een  verloop 
als  aangegeven  door 
= (7  (4) 
')  Een  analoge  formule  was  al  vroeger  gegeven  door  Ghild  voor  hel  transport 
van  pos.  ionen.  Zie  Phys.  Rev.  (1911)  p.  492. 
