1807 
op.  (GEissLER’sche  buis  H]  en  dit  herhaalde  zich  voortdurend.  Op 
de  oorzaak  van  dit  verschijnsel  komen  wij  later  terug.  Wanneer 
eenige  raaien  het  in  den  toestel  ontwikkelde  gas  was  weggenonien, 
zoodat  aangenomen  mocht  worden,  dat  het  ap|)araat  geen  lucht  meer 
bevatte,  werd  het  kwik  uil  E door  hellen  van  het  linker  deel  van 
den  toestel  (de  glasveer  (i  maakte  deze  beweging  niogelijk)  in  B 
overgebracht.  De  kraan  bij  G werd  nu  gesloten  en  de  toestel  tusschen 
deze  kraan  en  de  glasveer  G doorgesiieden. 
Het  linker  deel  werd  met  caoutchoucsiang  aan  een  één  meter  langen, 
voor  de  hoogere  drukkingen  aan  een  drie  meter  langen  manometer 
verbonden.  Door  een  zuigpomp,  een  kraan,  die  verbinding  met  de 
buitenlucht  toeliet  en  een  kraan,  die  verbonden  was  met  een  lietspom|), 
kon  dan  bij  de  metingen  de  luchtdruk  tusschen  B en  de  manometers 
naar  wilDkeur  geregeld  woi'den.  Bij  de  bepalingen  werkt  buis  B 
dus  als  afsluiter;  het  niveauverschil  in  den  manomelei-,  gecorrigeerd 
voor  het  standverschil  In  B,  levert  de  waarde  van  den  driephasen- 
druk.  Om  het  niveauverschil  in  B te  kunnen  bepalen  werd  met 
behulp  van  kurkschijtjes  en  koperdraad  een  glasschaallje  met  milli- 
meterverdeeling  aan  de  buis  B bevestigd.  Daar  de  bepalingen  uit- 
sluitend bij  temperaturen  beneden  kamertemperaluur  werden  uitge- 
voerd, werd  alleen  bol  A geplaatst  in  een  bad  met  alcohol,  dat 
door  inwerpen  van  vast  koolzuin-  tot  bepaalde  tempei-aturen  kon 
worden  afgekoeld;  een  roerder  zorgde  voor  gelijkmatige  temperatuur 
in  het  alcoholbad.  De  afsluiter  B bleef  voortdurend  met  de  buiten- 
lucht in  aanraking. 
Bij  het  langzaam  opwarmen  van  het  alcoholbad  bleek  nu,  dat 
reeds  bij  lage  temperaturen  een  snelle  drukstijging  optrad,  welke 
onmogelijk  aan  ontleding  van  het  hjdraal  kon  worden  loegeschreven. 
Had  de  druk  een  bepaalde  waarde  bereikt,  dan  was  de  verandering 
met  de  temperatuur  weder  sterk  gedaald.  Dit  feit  wees  er  op,  dat 
het  hydraat  ondanks  het  , leegpompen  met  de  kokosnootkool  nog 
merkbare  hoeveelheden  zwavelwaterstof  geadsorbeertl  had,  welke 
reeds  bij  temperaturen  van  ongeveer  — 50°  C.  losgelaten  werden. 
Het  leegpompen  met  de  kokosnootkool  was  dus  niet  voldoende 
geweest  om  de  geadsorbeei’de  hoeveelheid  zwavelwatei'Slof  te  ver- 
wijderen ; lang  evacueeren  is  echter  ongew'enscht,  daar,  zooals  later 
zal  blijken,  het  hjdraat  bij  — 80°  0 nog  een  merkbaren  dissociatie- 
drnk  bezit  en  er  dus  in  vaciio  ontleding  moet  plaats  hebben.  Het 
optreden  van  deze  gasadsorptie  en  de  bij  — 80°  C niet  verwaarloos- 
bare dissociatiedruk  veroorzaken  dus,  dat  op  de  boven  beschreven 
wijze  de  verbinding  niet  in  zuiveren  toestand  bei’eid  kan  worden. 
Voor  de  bepaling  van  dé  driephasendrukkingen  werken  deze  beide 
84* 
