1315 
zogen,  de  zwavelwatei'Sfot'  dus  gemaUkelijker  kon  ontwijken  en  de 
tijd  van  evacueeren  lang  werd  gekozen. 
Bij  de  directe  analyses  is  leegpompen  met  vloeibare  lucht  niet 
toelaatbaar,  daar  dan  de  druk  beneden  de  driephasenspanning 
daalt,  m.  a.  w.  het  hydraat  ontleden  kan.  Uit  de  bepalingen  van  de 
tabellen  1 — 3 is  door  extrapolatie  de  driephasendrnk  hydraat-ijs-gas 
bij  — 80°  te  berekenen.  Neemt  men  aan,  dat  de  transformatiewarmte 
onafhankelijk  van  de  temperatuur  is  — dat  de  in  vloed  van  de  tempe- 
ratuur klein  is,  is  i’eeds  in  § 5 aangetoond  — , dan  vindt  men  met 
behulp  van  de  tabellen  1-3  voor  de  driephasenlijn  SSbO  de  vergelijking 
1333 
IoffF= — f 6,7393. 
Vult  men  hierin  t = — 80°  (J.  in,  dan  blijkt  de  drukking  7 m.M. 
te  bedragen.  In  het  koolzuur-alcoholmengel  is  de  driephasenspanning 
dus  zeker  niet  te  verwaarloozen.  Hij  de  vulling  van  de  apparaten 
heeft  men  dus  bij  het  evacueeren  met  de  kokosnootkool  te  maken 
èn  met  langzaam  afnemende  adsorptie  èn  met  ontleding  van  het 
hydraat.  Uit  de  bovenbeschreven  waarnemingen  blijkt,  dat  de  tijd 
van  evacueeren  getnakkelijk  zóó  kan  worden  gekozen,  dat  men  van 
geen  van  beide  last  heeft  bij  de  bepaling  van  de  even wichtsdrukkingen. 
Ontleding  van  het  hydraat  moet  echter  bij  de  directe  analyses 
worden  vermeden.  De  druk  van  de  waterstraalpom|)  ligt  voldoende 
hoog  boven  den  driephasendi’uk,  dat  men  met  ontleding  geen  reke- 
ning behoeft  te  houden;  onder  deze  omstandigheden  is  echter  de 
adsorptie  niet  in  enkele  uren  op  te  heffen.  Verbeteiing  is  in  de 
directe  analysemethode  slechts  mogelijk  door  den  tijd  van  evacueeren 
langer  te  kiezen.  Wij  hebben  nog  een  drietal  directe  analyses  op 
de  vroeger  beschreven  wijze  (zie  l.  c.)  uitgevoerd,  waarbij  de 
tijd.  gedurende  welke  het  praeparaat  met  de  waterstraal  pomp  in 
verbinding  bleef,  tot  5 (één  bepaling)  resp.  7 (twee  bepalingen)  uur 
werd  opgevoerd.  Ondanks  dit  leverden  deze  bepalingen  voor  het 
watergehalte  5.39,  5.46  en  5.61  H^O.  Alleen  de  laatste  waarde 
valt  iets  buiten  de  grenzen  5.1  tot  5.5  van  de  vroeger  verrichte 
bepalingen  (zie  § 1).  De  waarde  6 is  dus  ook  hier  nog  lang  niet  bereikt. 
De  besproken  gasadsorptie  is  dus  de  oorzaak,  dat  het  zwavel- 
waterstof hydraat  langs  directen  weg  nog  niet  in  zui véren  toestand 
bereid  is  en  dus  ook  niet  geanalyseerd  kan  worden,  maar  dat  een 
indirecte  methode,  die  toegepast  kan  worden  bij  temperaturen,  waar 
deze  adsorptie  is  opgeheven,  voor  deze  stof  de  goede  samenstelling 
oplevert.  Bij  deze  temperaturen  is  directe  analyse  echter  onmogelijk 
wegens  de  groote  dissociatiespanning. 
Delft — Amsterdam,  22  Maart  1919. 
