Sterrekunde.  — De  Heer  de  Sitter  biedt  een  mededeeling  .van 
Dl’.  A.  Pannekoek  : ,, Onderzoek  van  eeninelkwegvlek  in  Aquila." 
(Mede  aangeboden  door  den  Heer  J.  C.  Kapteyn). 
In  een  mededeeling  aan  de  Vergadering  van  de  Kon.  A.  v.  W. 
van  8 Dec.  1911  werd  een  methode  geschetst,  om  met  beliulp  van 
eenige  photograpliische  opnamen  gegevens  te  krijgen  omtrent  de 
toename  van  de  sterdichtheid  bij  afnemende  grenshelderheid.  Daar 
werd  reeds  vermeld,  dat  Prof.  Hertzsprung  te  Potsdam  met  het  daar 
aanwezige  Zeisstriplet  eenige  platen  had  opgenomen  (van  de  melk- 
wegvlek  ^ü.W.  van  y Aqnilaet  om  de  methode  op  de  proef  te  kunnen 
stellen.  Door  verschillende  omstandigheden  kon  de  definitieve  bewer- 
king van  deze  platen  eerst  voor  korten  tijd  afgesloten  worden. 
De  platen  zijn  20  > 20  cM.,  het  centrum  ligt  bij  x Aqiiilae,  en 
het  opgenomen  gebied  is  6°  lang  en  breed.  De  platen,  die  onmid- 
dellijk voor  het  doel  gebruikt  zijn,  zijn : 
Nr.  328  2 Sept.  1910  Expos.  600,  600, 190,  60, 19,  6,  2 sec.  (plaat  A) 
Nr.  329  2 Sept.  1910  Expos.  1900,  1900  sec.  (plaat  S) 
Nr.  1260  24  Aug.  1911  Expos.  40"‘,  Halbgitter  Noord  (plaat  (7,) 
Nr.  1261  24  Ang  1911  Expos.  45’^\  Halbgitter  Zuid  (plaat  6'J 
Voor  het  aftellen  van  de  platen  A en  B was  niet  een  net  op  de 
platen  zelf  afgedrukt,  maar  was  op  een  afzonderlijke  glasplaat  een 
net  gephotographeerd  van  673  mm.  interval ; deze  netplaat  werd 
gedurende  het  tellen  op  de  tel  platen  geklemd. 
1.  De  tellingen.  Op  plaat  A werden  in  elk  hokje  geteld  de  aan- 
tallen sterren  met  slechts  2 gelijke  heelden,  met  bovendien  een  3^’® 
beeld  (190®  exp.),  met  4 beelden  (dus  voor  60®  nog  een  zichtbaar 
beeld),  met  5 en  met  6 beelden.  De  grenshelderheden  verschillen 
ongeveer  1 grootteklasse  en  bedroegen  naar  eenige  voorloopige  ver- 
gelijkingen met  een  poolopname  13,0  ....  9,0.  De  onzekerheid 
en  de  subjectieve  opvattingsverschillen,  die  gewoonlijk  bij  het  tellen 
van  sterren  voorkomen,  doordat  de  zwakste  sterbeeldjes  niet  van 
toevallige  vlekjes  in  de  plaat  zijn  te  onderscheiden,  vallen  hier  grooten- 
deels  weg,  omdat  elke  ster  tw'ee  gelijke  beeldjes  op  bekenden  afstand 
moet  vertoonen,  of  het  zwakke  beeldje  zich  op  een  bekende  plaats 
naast  helderder  beelden  moet  vertoonen.  Toch  is  daardoor  bij  het 
tellen  de  onzekerheid  niet  geheel  verdwenen  ; op  plaat  B zijn  sommige 
