188' 
in  de  laatste  kolommen,  voor  de  \ ijf  kleine  gebieden  in  de  volgende 
lijst. 
log  N 
ci  log  N 
dm 
, 
11 
lil 
IV 
V 
I 
11 
1 
III 
IV 
V 
3.22 
3.21 
3.08 
3.07 
2.79 
0.55 
0.51 
0.49 
0.50 
0.55 
2.16 
2.18 
2.67 
2.65 
^ 2. ,33 
0.39 
0.37 
0.35 
0.35 
0.32 
2.41 
2.44 
2.36 
2.34 
2.05 
0.41 
0.42 
0.39 
0.41 
0.52 
2.02 
2.04 
1.99 
1.95 
1 .57 
0.38 
0.44 
0.40 
0.38 
0.33 
1.63 
1 .59 
1.58 
1.56 
1.23 
De  gradiënten  voor  het  geheele  gebied  vei'toonen  eenige  onregel- 
matigheden. De  verschillen  tusschen  de  8 laatste  waarden  kunnen 
aan  toevallige  ongelijkmatigheden  en  fouten  toegeschre\’en  worden ; 
maar  niet  de  beide  eerste.  Dat  l)lijkt  daaruit,  dat  in  alle  \ ijf  ge- 
bieden de  2'^*^  gradiënt  kleiner  en  de  eerste  grooter  is  dan  de  andere. 
Waarschijnlijk  moet  de  oorzaak  voor  de  kleinheid  van  den  tweeden 
gradiënt  daarin  gezocht  worden,  dat  het  werkelijke  verschil  dei' 
grenshelderheden  nog  kleiner  is,  dus  de  invloed  van  het  over  het 
hoofd  zien  \'an  zwakste  sterren  op  ö en  nog  sterker  is,  dan  boven 
gevonden  en  aangenomen  werd.  Dan  worden  dus  alle  tweede  gra- 
diënten wat  grooter.  Het  interval  B — Hj,  dus  de  eerste  gradiënt, 
verandert  in  dit  geval  niet,  omdat  de  tellingen  op  en  geheel 
gelijksoortig  zijn. 
De  eerste  gradiënt  is  grooter  dan  de  andere.  Hier  treedt  dan 
de  invloed  vnn  de,  vernnjderde  raelkioeycondev.saties  te  voorschijn,  die 
dus  eerst  vaimf  de  18,5(/ö  grootte  in  de  gradiënten  merkbaar  wordt. 
Het  feit,  dat  de  gradiënten  in  het  gebied  V niet  wezenlijk  ver- 
schillen van  die  dei-  andere  gebieden,  laat  eenige  belangrijke  conclu- 
sies toe.  Dit  gebied  is  als  een  verzwakte  uitbreiding  van  de  drie- 
deelige  donkere  holte  te  beschouwen,  die  zijn  kern  vormt ; de  oorzaak 
voor  het  ontbreken  van  sterren  in  deze  holte  breidt  zich  verzwakt 
over  een  wijdere  omgeving  uit.  Men  kan  als  eerste  verklaring  aan- 
nemen, dat  deze  oorzaak  een  plaatselijke  geringere  ruimtedichtheid 
is,  dus  dat  er  een  reëele  holte  is  tusschen  en  in  de  dichte  sterwolken, 
die  den  melkweg  vormen.  De  dichterbij  gelegen  sterren  worden 
daardoor  dan  niet  beïmloed,  dus  moeten  geen  vei-dunning  toonen, 
de  heldere  sterren  zullen  relatief  talrijker  zijn  dan  de  zwakke  en 
de  gradiënt  moet  kleiner  zijn,  dan  in  de  dichtere  gebieden.  De 
86 
Verslagen  der  Afdeeling  Natuurk.  Dl.  XXVII.  A^.  1918/19. 
