1 349 
dus  weer  een  dergelijk  resultaat  als  bij  de  1ste  methode  (zie  diagram 
11).  De  onderlinge  afwijkingen  zijn  nu  veel  grooier,  hetgeen  ook  te 
r 
)000 
1000 
/ 1 
Di  agram  II. 
1000 
1 
/ 1 
tooo 
/ 
1 1 
4 , 
5000 
1 
5000 
1 
✓ 
1 
y 
iOOO 
1 
5000 
1 
1 1 1 ' 1 
1 
1 1 1 1 1 ; 
1 
1 1 
0.4  0.5  0.6  0.7 
0.8 
0.9  1.0  1.1  1.2  1.3 
1.4 
1.5  1.6 
verwachten  was,  daar 
op 
de  kleine  intervallen  P.j — 
de 
onver- 
niijdelijke  fouten  in  l, 
(een 
experimenteele  grootheid!)  zich 
zeer  sterk 
doen  gevoelen. 
! 
;i.  = 1.8i 
ZüO  geven 
een 
1 onbestaanbare  waarde  voor 
T, 
maar 
neemt  men  bij  P..^=2,0 
22  inplaats  van  19,  dan  zon  ! 
l'= 
1 8t)üü° 
worden  ! 
Bij  deze  n anier  zijn  vooral  de  kleinere  waarden  van  1,  ongun- 
stig, dus  verdienen  de  waarden  bij  = 1,5  en  P.,  = 1,8  niet  al  te 
veel  vertrouwen. 
Verder  zijn  de  waarden  van  /,  voor  < 0.5  eigenlijk  ook  onbe- 
; trouwbaar,  daar  de  grafische  interpolatie  en  iedere  andere  overigens 
I ook  — hier  zéér  onnauwkeurig  wordt. 
Laten  wij  al  deze  twijfelachtige  waarden  van  T buiten  beschou- 
wing, dan  komen  wij  tot  het  resultaat,  dat  juist  in  het  gebied  der 
j betrouwbare  waarden  van  T (de  doorgetrokken  lijn  in  het  diagram) 
j er  onmiskenbaar  neiging  van  T bestaat  om  aj  te  nemen  bij  hei  aan- 
! groeien  van  l,  dus  juist  kei  omgekeerde  van  mat  mij  a priori  meen- 
I den  te  mogen  vermachten. 
j In  een  volgende  mededeeling  stel  ik  mij  voor  de  vraag  te  behan- 
j delen,  waaraan  dit  onverwachte  resultaat  toegeschreven  kan  worden. 
I Utrecht,  Maart  1919. 
! 
! 
