1358 
band  met  de  eigenschappen  van  den  spanningstensor  ook  het  geval 
moest  zijn. 
Indien  voor  twee  verschillende  ruimte-elementen  de  waarden  voor 
A steeds  onafliankelijk  van  elkander  waren,  zou  A^A' = 0, behalve 
als  wij  het  element  do)  met  du)^  laten  samenvallen.  Lieten  wij  dan 
de  grootte  van  du)^  tot  nul  naderen,  dan  zou  het  rechterlid  van 
(21è)  nul  worden.  De  A’s  voor  verschillende  ruimte-elementen  zijn 
echter  niet  onafhankelijk,  maar  wanneer  A,  b.v.  positief  is,  zullen 
de  A’s  in  de  naastbijgelegen  elementen  waarschijnlijk  ook  positief 
zyn,  zoodat  het  product  A,  A'c/to,  c/(ü'  niet  alleen  voor  d(a' = du)^ 
maar  voor  een  eindig  gebied  rondom  c?u>,  gemiddeld  positief  is.  Ik 
zal  in  dit  gebied  aan  A'  niet  alleen  hetzelfde  teeken,  maar  ook 
dezelfde  waarde  als  aan  A,  toeschrijven  en  aannemen,  dat  de  grootte 
ervan  met  de  attractiespheer  van  een  molecuul  overeenkomt. ')  Verder 
zal  ik  aannemen,  dat  wij  een  voldoende  benadering  voor  — p 
krijgen,  wanneer  wij  aan  de  waarde  n toekennen  en  dan  voor 
^ duj',  waarbij  wij  de  integratie  over  het  zooeven  bedoelde  gebied 
uitstrekken,  v schrijven,  r stelt  dan  het  gemiddelde  aantal  moleculen 
in  een  attractiespheer  voor.  Bij  de  kritische  dichtheid  zou  ik  geneigd 
zijn  aan  r een  waarde  tusschen  5 en  25  toe  te  schrijven,  hoewel 
over  dit  getal  niet  veel  met  zekerheid  is  te  zeggen.  Hierdoor  gaat 
(216)  over  in: 
^ - ff  Cl  '■  ^ 
cd  kTjJj  ’ dr. 
- ~ — d(D  do),dv)^ (21c) 
r, 
Om  het  teeken  van  deze  uitdrukking  na  te  gaan  brengen  wij  den 
oorsprong  naar  het  punt  over  en  gaan  eerst  het  teeken  na 
der  grootheid 
= Q. 
De  lijnen,  die  de  hoeken 
tusschen  de  verplaatste  § en  ? assen  middendoordeelen,  verdeelen 
het  vlak  in  vier  quadranten ; twee  daarvan  bevatten  de  §-as  en  twee 
de  S-as.  In  de  twee  quadranten,  die  de  §-as  bevatten,  zal  (Q  > 0 
i]i  de  andere  Q < 0 zijn.  Gaan  wij  vervolgens  het  teeken  na  van 
j' 
Q ~ dio  = I dan  zal  dit  teeken  van  de  ligging  van  het  punt 
b Niet  onwaarschijnlijk  is  het  grooter;  maar  daar  elementen  dw'  en  c^wo,  die 
veel  grootere  afstanden  krijgen,  toch  niet  merkbare  bijdragen  tot  de  waarde  van 
het  rechterlid  van  (216)  leveren,  is  de  beperking  tot  deze  grootte  misschien  ge- 
rechtvaardigd. 
