1369 
Beschouwd  in  liet  licht  der  algemeene  regels,  die  il<  voor  de 
beoordeeling  van  het  karaktei'  der  vleugelteekening  meende  te  mogen 
opstellen,  en  wier  toepasselijkheid  ik  voor  He|)ialiden,  Cossiden, 
Arctiïden  en  Sphingiden  heb  trachten  te  bewijzen,  kom  ik  (ot  het 
besluit,  dat  niet  pjri,  maar  pavonia  als  de  oorspronkelijkste  vorm 
beschouwd  zou  moeten  worden.  Immers  bij  deze  laatste  wijken  de 
gekartelde  submarginale  dwarslijnen  en  banden  in  richting  het  minst 
van  den  buitenomtrek  der  vleugels  af,  en  bestaat  er  ook  het  gering- 
ste onderscheid  tusschen  vóór-  en  achtereind  dier  strepen  en  banden, 
zoodat  de  submarginale  band  bij  haar  het  regelmatigst  en  eenvoudigst 
is.  Eveneens  is  het  onderscheid  tusschen  vóór-  en  achtervleugel 
zoowel  aan  boven-  als  aan  onderzijde,  en  dus  ook  dat  tusschen 
boven-  en  onderkant  van  elk  der  vleugel[»aren  op  zich  zelf,  bij 
pavonia  nog  geringer  dan  bij  de  twee  andere  soorten, 
Vergeleken  met  andere  Bombyciden  en  met  de  overige  families 
der  Heterocera,  vertoont  de  kleurenteekening  van  p a v o n i a grooter 
overeenkomst  met  het  voor  deze  alle  door  mij  aangenomen  grond- 
patroon van  zeven  donkere  dwarslijnen,  dan  de  twee  andere  Satur- 
niasoorten.  Hiertegenover  staat  wel  is  waar,  dat  bij  pavonia  het 
mannetje  door  bontere  kleurschakeering  en  kleineren  lichaamsomvang 
zich  op  het  eerste  gezicht  stprk  van  het  wijfje  onderscheidt,  wat 
blijkbaar  op  Standfüss  een  grooten  indruk  heeft  gemaakt,  maar  bij 
nauwkeurig'  toezien  en  overweging  is  dit  verschil  niet  zoo  groot  als 
het  lijkt,  en  behoeft  het  ook  niet  van  bijzonder  gewicht  geacht  te 
worden.  Het  verschil  in  kleurentint  blijkt  ti.l.  in  verband  te  staan 
met  het  veelvuldig  voorkomend  verschijnsel  der  veikleuring  (dus 
met  partieele  eenkleurigheid),  en  wel  is  het  aan  de  bovenzijde  de 
achtervleugel,  aan  den  onderkant  de  voorx  lengel,  die  gedeeltelijk 
xergeeld  is,  onder  eveneens  partieele  en  daarbij  zeer  geringe  ver- 
bleeking  van  het  patroon.  Bovendien  kan  nog  op  goede  gronden  in 
twijfel  getrokken  worden  of  de  gele  tint  op  zichzelf,  afgezien  van 
hare  uitbreiding  over  het  gebied  van  vlekken  en  stippen,  die  er  door 
worden  verflauwd  of  geheel  weggevaagd,  wel  moet  opgevat  woi'den 
als  een  secundaire  verandering  van  een  meer  oorspronkelijke  kleur, 
welke  laatste  dan  op  de  bovenzijde  van  den  voorvleugel  en  den 
onderkant  van  den  achtei'vleugel  bewaard  gebleven  zou  zijn.  Immers 
die  bruingele  tint  is  eigen  aan  een  zeer  groot  aantal  Bombyciden 
uit  verschillende  geslachte)),  en  maakt  daardoor  juist  den  indruk 
van  een  zeer  ooi'sp)'onkelijke  kleur.  Het  wai-e  dus  denkbaai',  dat 
haar  voorkomen  bij  ’t  mannetje  van  pavonia  behoorde  opgevatte 
worden  als  terugkeer  van  een  oude  tint,  en  niet  als  ’t  optreden 
van  een  nieuwe. 
