1371 
geheele  oppervlakte  lieerschende  blanke  tint  als  de  gelijksoortige 
teekening  van  vóór-  en  aclitervleiigels,  en  van  onder-  en  bovenkant, 
maakt  op  mij  meer  den  indrnk  van  een  secundair  verworven  ge- 
lijkheid, dan  van  werkelijke  oorspronkelijkheid. 
M.  i.  hebben  wij  hier  te  doen  met  een  dergelijk  geval  als  bij  de 
geheel  eenkleurige  vlinders,  zooals  de  Citroenvlinder  (G o n e [)  te  ry  x 
rhamni)  of  het  Geaderd  witje  (A  por  ia  crataegi),  waar  de  een- 
voudigheid wel  zonder  twijfel  berust  op  vereenvoudiging,  onder 
geheele  of  gedeeltelijke  verdwijning  van  het  klenrenpatroon.  Nog 
treffender  is  de  (zooals  van  zelf  S[)reekt  slechts  oppervlakkige)  over- 
eenkomst met  de  Parnassia’s  of  Apollovlinders,  omdat  bij  deze, 
evenals  bij  de  Satnrnidae,  hoog  gedifferentieerde  oogvlekken  op  de 
vóór-  maai'  vooral  op  de  achtervleugels  het  meest  in  ’t  oog  loopende 
deel  van  ’t  patroon  vormen,  terwijl  het  toch  wel  als  een  iiitge- 
maakte  zaak  mag  beschouwd  worden,  dat  de  vlekkenteekening  dei' 
Parnassinen  door  reductie  en  differentiatie  is  ontstaan  uit  een  veel 
gevulder  patroon  van  meer  eenvormige  merken,  gelijk  dat  voorkomt 
bij  Th  ais  polyxena  en  verwanten. 
Zoodra  wij  de  gelijkheid  van  vóór-  en  achtervleugel,  boven-  en 
onderkant  bij  het  wijfje  van  pavonia  en  bij  beide  sexen  van 
spini  en  pyri  als  secundair  verworven  opvatten,  bestaat  er  geen 
bezwaar  meer  om  de  kleurenteekening  van  het  mannetje  der  eerst- 
genoemde soort  als  oorspronkelijker  dan  die  van  ’t  wijfje  te  be- 
schouwen. Van  dat  standpunt  uit  mogen  wij  dan  opmerken,  dat  de 
tegenstelling  tusschen  de  vergeelde  bovenvlakte  van  den  achtervleugel 
en  de  meer  in  ’t  grijze  ^spelende  van  den  voorvleugel,  op  welken 
laatste  de  teekening  minder  onder  de  grondkleur  schuilgaat,  beant- 
woordt aan  ’t  gewone  type  der  vlindervleugelteekening,  aangezien 
bij  de  overgroote  meerderheid  der  vlinders  een  diergelijke  tegen- 
stelling tusschen  voor-  en  achtervleugel  bestaat. 
In  het  feit  dat  de  (in  dit  geval  gele)  verkleuring  op  een  gedeelte 
der  ftcccnzijde  van  den  r/cAfcrvleugel  en  der  c/a/crzijde  van  den 
yccrvleugel  vooi'komt,  stemt  het  mannetje  van  pavonia  overeen 
met  Smeiinthus  ocellata  en  vele  andere  vlindersoorten.  Tot 
zekei'e  hoogte  wordt  het  veelvuldig  voorkomen  en  de  gelijksoortige 
uitbreiding  van  deze  verkleuring  verklaard  door  de  houding  in  de 
rust  dezer  vlindei's:  de  verkleurde  gedeelten  zijn  juist  diegene,  welke 
in  ruststand  door  andere  vleugelpartijen  worden  overdekt.  In  zijne 
verhandeling:  Sur  la  position  de  lepos  des  Lépidoptères,  heeft  J.  T. 
OuDRMANS  hierop  de  aandacht  gevestigd,  en  als  zijne  meening  uit- 
gesproken, dat  bij  de  ontwikkeling  en  de  vervorming  van  het 
klenrenpatroon  de  bedekte  en  de  onbedekt  blijvende  gedeelten  elk 
