1372 
liiiii  eigen  weg  zijn  gegaan  (pag.  81 — 83),  waarbij  zoowel  liet  eene 
als  liet  andere  verder  van  den  oorspronkelijkeii  toestand  kan  afge- 
weken zijn. 
In  ’t  algemeen  kan  ik  mij  met,  deze  opvatting  wel  vereenigen, 
maar  voor  ’t  hier  behandelde  geval  geeft  zij  weinig  licht.  Het 
önderscheid  tnsschen  de  in  rust  bedekte  en  onbedekte  gedeelten  der 
vleugels  is  bij  het  mannetje  van  pa  v on  ia  reeds  gering,  en  bij  ’t 
wijfje  niet  noemenswaard,  evenmin  als  bij  beide  sexen  van  s p i n i 
en  pjri.  De  teekening  schijnt  dns  hier  geen  verband  te  houden 
met  de  gewoonte  dezer  dieren,  om  de  vleugels  in  rust  gedeeltelijk 
over  elkaar  heen  te  schuiven.  Dat  bij  de  mannelijke  pa  v on  ia 
toch  aanduidingen  van  genoemd  onderscheid  voorkomen,  zon  dus 
een  aanwijzing  kunnen  zijn,  dat  de  oorspronkelijke  invloed  van 
genoemde  gewoonte  op  de  kleurenteekening  bij  de  Salurnia’s  weder 
secundair  zijn  kracht  gaandeweg  verliest. 
De  zoozeer  in  ’t  oog  loopende  oogvlekken  moeten  zich  dunkt  mij 
hand  in  hand  met  die  verandering  in  den  invloed  der  rusthouding 
ontwikkeld  hebben  uit  eenvoudiger  discoïdaalvlekken.  Dit  bewijst 
reeds  hun  zeer  verschillende  graad  van  ontwikkeling  bij  de  onder- 
scheiden soorten  van  het  geslacht  Saturnia  en  verwante  geslachten. 
Trouwens  oogvlekken  zijn  altijd  speciale  differentiaties,  die  zich 
secundair  hebben  ontwikkeld  0[)  den  grondslag  van  een  primitiever 
en  eenvoudiger  kleurenpatroon,  uit  welks  elementen  zij  zijn  ontstaan 
door  wijzigingen  in  den  oorspronkelijken  vorm,  kleur,  grootte 'en 
richting. 
In  mijn  vorig  artikel,  over  de  Vleugelteekening  der  Sphingiden, 
heb  ik  dil  trachten  te  bewijzen  voor  S m e r i n t h u s o c e 1 1 a t a, 
evenals  ik  het  vroeger  betoogde  voor  de  Hepialide  Zelotjpia 
stacyi.  Maar  het  moet  zich  evenzeer  laten  bewijzen  voor  andere 
gevallen,  b.v.  voor  Van  essa  io  en  zoovele  andere  Njmphalidae 
alsmede  Satyridae  en  Lycaenidae.  Bij  Cynthia  bv.  ziet  men  hoe 
oog-  en  gewone  vlekken  in  de  reeks  der  submarginaalvlekken 
met  elkaar  afwisselen,  en  dikwijls  ook  hoe  een  oogvlek  der  boven- 
zijde aan  den  onderkant  door  een  gewone  is  vertegenwoordigd. 
Hel  onderscheid  lusschen  de  beide  seizoen- vormen  is  in  de  eerste 
plaats  een  gevolg  van  hel  verschil  in  de  out  wikkeling  der  oogv  lekken  : 
bij  den  droogtevorm  zijn  zij  weinig,  bij  den  i'egenvorm  hoog  ont- 
wikkeld. 
Geven  nu  de  hybridisatieproeven  van  Standfuss  eenig  licht  in 
deze  quaesties?  Zoover  ik  zien  kan  slechts  weinig;  de  hybriden  zijn 
in  ’t  algemeen  intermediaire  vormen,  maar  wat  de  breedte  van  den 
subinarginalen  donkeren  zoom  aangaat,  komen  ze  meer  met  pavonia 
