1373 
dan  met  spiiii,  en  zeker  in  nog  lioogere  mate  dan  niet  pj  r i,  overeen. 
Voor  de  beoordeeling  der  onderlinge  betrekkingen  van  de  kleuren- 
patronen  der  Satnrnidae  is  hel  echter  m.i.  evenals  bij  elke  andere 
groep  van  vlinders  gebiedend  noodzakelijk  om  een  zoo  groot  mogelijk 
aantal  vormen  met  elkaar  te  vergelijken.  Hel  gaat  dns  zeker  niet 
aan,  uit  de  beschonwing  van  een  drietal  nauw  met  elkaar  verwante 
soorten  op  zichzelf,  gevolgtrekkingen  te  maken  omtrent  den  relatieven 
phylogenetischen  ouderdom  harer  kleurenteekeningen. 
Volgen  wij  nu  dezen  breederen  weg,  dan  blijkt  m.  i.  ten  duide- 
lijkste de  gegrondheid  der  boven  uitgesproken  bewering,  dal  nl.  het 
kleurenpatroon  der  Saturnia’s  een  lüjzonder  geval  is  van  dat  der 
Bombycidae,  en  dit  laatste  weer  van  dat  der  Heterocera  in  ’t  algemeen. 
Om  te  beginnen  staat  naast  de  drie  genoemde  soorten  Saturnia 
(C  a 1 i g u 1 a .lordan)  I)  o i s d u v a 1 i ï,  bij  welke  aan  de  bovenzijde 
de  submarginale  donkere  zoom  zich  van  voren  naar  achteren  nog 
sterker  verbreedt  dan  bij  p yri,  zoodat  de  mediane,  iets  lichtere 
partij  onder  de  oogvlek,  die  bij  pavonia  het  breedst  is,  sterk  in 
proximale  richting  is  verdrongen  en  bijna  tot  niets  is  gereduceerd. 
Op  één  plaats  zijn  de  twee  donkere  banden  die  haar  begrenzen,  en 
die  ik  voor  V en  VI  houd,  door  een  donker  bruggetje  met  elkaar 
verbonden.  Dit  gedeelte  der  teekening  van  boisdnvaliï  lijkt 
daardoor  hel  meest  op  liet  overeenkomstige  deel  der  teekening  bij 
het  mannetje  van  pavonia,  maar  hier  schijnt  het  \erbindings- 
brnggetje  zich  tusschen  IV  en  V Ie  bevinden.  Over  ’t  algemeen  is 
het  niet  gemakkelijk  de  juiste  rangnummers  der  banden  voor  eiken 
vorm  met  zekerheiti  te  bepalen,  maar  de  algemeeue  indruk,  dien 
men  uit  de  vergelijking  van  den  bovenkant  der  verschillende  soorten 
verkrijgt,  is  wel  dal  de  achterwaarlsche  verbreeding  van  het  donkere 
submarginale  veld  teweeggebracht  wordt  door  het  veldwinnen  der 
verdonkering  in  proximale  richting,  waarbij  telkens  het  gebied  van 
een  meer  binnenwaarts  liggenden  d warsband  wordt  ingelijfd.  Bij  ’t 
wijfje  van  pavonia  is  de  verdonkering  (aan  den  achterrand)  tot 
het  gebied  van  II  beperkt,  bij  ’t  mannetje,  evenals  bij  beide  ge- 
slachten van  s p i n i,  is  zij  tot  III  gevorderd,  bij  pjri  tol  IV,  bij 
boisdnvaliï  tot  V. 
Aan  den  onderkant  gaat  de  verbreeding  in  langzamer  tempo,  en 
meer  gelijkmatig  over  de  geheele  uitgebreidheid  van  ’r  donkere  sub- 
marginale veld.  Dientengevolge  gelijkt  bv.  de  onderkant  van  s p i n i 
meer  op  hoven-  en  onderkant  van  p a v o n i a,  dan  op  zijn  eigen 
bovenkant.  Op  den  achtervleugel  is  de  achterwaarlsche  verbreeding  van 
den  donkeren  submarginalen  zoom  minder  sterk  dan  op  den  voorvleugel, 
en  wordt  deze  zoom  over  zijn  geheele  lengte  door  een  lichter,  band 
