J375 
mede  is  de  donkere  snbinarginaalzoom  gereduceerd,  en  zijn  Band 
III  en  ]I  nief  van  elkaar  te  onderscheiden.  Zij  worden  vertegen- 
woordigd door  één  donkere  dnbbellijn,  die  in  haar  voorste  gedeelte 
zeer  sterk  gekarteld  is.  Aan  den  buitenkant  van  deze  dnbbellijn 
loopt  een  witte  baan,  en  daarop,  volgt  een  bijzondere  breede  licht- 
manillaklenrige  marge.  Vergelijking  met  pa  v on  ia  $ maakt  het 
waarschijnlijk,  dat  de  donkere  snbmarginale  zoom  zich  moest  be- 
vinden tnsschen  de  witte  baan  en  de  donkere  dnbbellijn,  en  dat  men 
dus  recht  heeft  te  beweren,  dat  hij  ontbreekt.  Toch  is  dit  slechts 
j tot  zekere  hoogte  juist;  de  verbi’eeding  der  donkere  snbmarginale 
I zone  is  zooals  wij  boven  zagen  een  gevolg  van  het  veld  winnen  der 
I verdonkering  over  de  gebieden  tnsschen  steeds  verder  naar  binnen 
I liggende  dwarsbanden,  en  ditzelfde  proces  ziet  men  ook  bij 
I schenckiï  in  gang,  n.1.  oji  den  voorvleugel  tnsschen  de  dnbbellijn 
I II  -)-  III  en  de  donkere  streep,  die  IV  vertegenwoordigt. 
I Aan  de  onderzijde  van  schenckiï  is  het  patroon  eenvoudig, 
I en  bovendien  verbleekt  en  gerednceeerd.  O.a.  is  0|)  de  achtervleugels 
! de  oogvlek  veel  kleiner,  flauwer  en  onvollediger  dan  aan  de  Itovenzijde. 
j Bij  de  vele  verwante  geslachten,  die  zich  rondom  de  Satnrniden 
I scharen,  kan  men  nog  meerdere  argumenten  vinden  voor  de  boven- 
i ontwikkelde  bewering,  dat  hun  klenrenpatroon  zich  o|)  hetzelfde 
; schema  van  zeven  donkere  dwarsbanen  laat  terngbrengen,  dat  voor 
j de  Arcliïden  geldig  bleek. 
' Hier  zij  slechts  gewezen  op  een  vorm  als  Rh  od  in  ia  fngax, 
die  vermoedelijk  11,  III  en  V of  VI  vertoont,  of  Laepa  damartis 
1 (Seitz  II,  Taf.  32^)  waar  op  den  voorvleugel  I,  II,  III  en  V of  VI, 
I op  den  achtervleugel  I,  II,  III,  IV  en  V (de  laatste  twee  gedeeltelijk) 
! geteekend  staan.  Zelfs  in  een  zoo  samengesteld  en  speciaal  patroon 
I als  dat  der  Brahmaeïdae  vindt  men,  met  eenig  opletten,  de  zeven 
! primaire  dwarsbanen  betrekkelijk  gemakkelijk  terug. 
! Maar  niet  slechts  voor  het  grondplan  der  vlengelteekening  kan 
I men  met  groote  male  van  waarschijnlijkheid  aantoonen,  dat  het 
j gemeenschappelijk  is  aan  allerlei  groepen  van  vlinders;  ook  de 
I wijzigingen  in  dit  plan  schijnen  bij  de  verschillende  families  van 
Lepidoptera  naar  overeenkomstige  regels  te  verloopen.  In  het  thans 
besproken  geval  der  Satnrninen  is  het  de  verbreeding  van  den  sub- 
marginalen  donkeren  band  naar  den  achterrand  toe,  welke  het  voor- 
naamste onderscheid  in  patroon  tnsschen  de  verschillende  hier 
besproken  soorten  teweegbrengt  en  aanleiding  geeft  om  ze  te  rang- 
schikken in  de  volgorde:  pavonia,  spini,  pyri,  boisdnvalii, 
terwijl  schencki  meer  den  indruk  maakt,  dat  de  donkere  band  op 
zijn  voorvleugels  weer  is  achteruitgegaan. 
