1376 
Door  deze  verbreeding  in  caudalen  zin  ontstaat  de  indruk,  dat 
soluiin  over  den  voorvleugel  van  spits  naar  wortel  een  scheidingslijn 
loopt,  die  hem  verdeelt  in  een  vóór-binnenst  lichter  en  een  achter- 
buitenst  donkerder  veld.  Bestempelt  men  deze  scheidingslijn  met 
den  naam  V-diagonaal  (daar  de  lijnen  van  beide  vleugels  tezamen 
in  uitgespreiden  stand  de  letter  V vormen),  dan  kan  men  beweren 
dat  de  V-diagonaal-teekening  bij  tal  van  vlinders  nit  allerlei  families 
voorkomt,  en  wel  altijd  als  secundaire  wijziging  van  het  oorspron- 
kelijke dwarsbanden-palroon.  Bijzonder  duidelijk  is  dit  bij  de  Spliin- 
giden  uit  de  groep  der  Chaerocampinen,  welke  ik  in  een  volgende 
mededeeling  hoop  te  bespreken. 
Maar  het  wordt  evengoed  aangetrotfen  in  de  families  der  Hepia. 
lidae,  Noctuidae  en  Geometridae,  en  ook  bij  lal  van  Microlepidoptera. 
En  bij  de  overgroote  meerderheid  dier  ge\’allen  is  het  V-diagonaal- 
patroon  beperkt  lot  de  bovenzijde  van  den  voorvleugel,  terwijl  de 
onderzijde  de  oorspronkelijke  d warsbandenleekening  vertoont. 
Als  bijzonder  treffende  voorbeelden  vermeld  ik  Noctuiden  behoo- 
rende  tot  de  geslachten  O p h i d e r e s,  N y c t i p a o en  E m m o n- 
d i a,  Bombyciden  zooals  E u p t e r o t e,  en  ook  vete  Geome- 
triden. 
Naar  aanleiding  der  soorten  van  Ophideres  kan  nog  opge- 
merkt worden,  dat  de  scheiding  van  het  voorvlengelvlak  in  een 
vóór-binnenst  en  een  achler-biiitenst  gedeelte,  welke  door  de  V- 
diagonaalteekening  wordt  leweeggebraclit,  bij  verscheidene  vormen, 
zooals  O.  t y r a n n u s,  s a 1 a m i n a en  f u 1 1 o n i c a,  (zie  Seitz  III, 
Taf.  66)  schijnt  samen  le  hangen  met  de  gelijkenis  der  geheele 
voorvleiigelleekening  op  een  verdord  blad,  waardoor  de  genoemde 
soorten  behooren  tot  de  categorie  der  z.g.  blad-vlinders  (blattahnliche 
Schmetterlinge). 
Wij  hebben  dus  hier  wederom  le  doen  met  een  kenmerk,  dat 
zich  in  allerlei  verschillende  gedaanten  kan  voordoen ; en  derhalve 
in  zijn  wezenlijke  geaardheid  blijkbaar  onafhankelijk  is  van  de 
beteekenis,  die  het  in  sommige  gevallen  bezit  voor  het  teweegbren- 
gen van  beschermende  gelijkenis. 
Veider  blijkt  uil  de  vergelijking  der  verschillende  soorten  met 
elkaar,  dat  ook  de  tegenstelling  tusschtJi  het  voorste  en  hel  achterste 
deel  der  voorvlengel-oppervlakte  zeer  verschillend  in  aard  en  mate 
kan  zijn.  Bij  sommige  soorten  is  het  eerste  deel  licht,  het  laatste 
donker,  bij  andere  zijn  beide  ongeveer  aan  elkaar  gelijk.  Bij  O. 
materna  breidt  zich  over  beide  deelen  een  dwarsteekening  van 
(Josside-merken  (traits  effilochés  van  Botkk,  Riesebing  van  Eimek) 
nit,  en  vindt  men  bij  de  ééne  sexe  (cf)  de  V-diagonaal  aanwezig, 
