1377 
bij  de  andere  ($)  niet,  terwijl  daarentegen  de  A-diagonaal  als  een 
lichte  veeg  voor  een  gedeelte  is  ontwikkeld. 
Naast  de  V-diagonaal  kan  men  n.l.  ook  de  A-diagonaal-teekening 
onderscheiden,  die  van  voor-binnen  naar  achter-t)niten  schuin  over 
het  vleugelvlak  loopt,  en  dikwijls  eenig  verband  schijnt  te  bezitten 
met  de  scheiding  van  dit  vlak  in  een  wiek-  en  een  waaiergedeelte 
(Spreiten-  und  Faltenteil),  zooals  Spui.kr  die  van  elkaai' oiidei'scheiden 
heeft. 
Bij  M i n i o d e s discolor,  die  met  o p h i d e r e s na  verwant 
is,  deelt  een  donkere  A-diagonaal  het  orauje-voorvleugelvlak  iti  twee 
gedeelten,  terwijl  op  beide  deze  deelen  de  Cosside-merkeu  goed  ont- 
wikkeld zijn.  Opmerkelijk  is  hier,  dat  de  achtervleugel  aan  zijn 
bovenzijde  gelijkmatig  roze  is  gekleurd,  terwijl  aan  den  onderkant 
deze  eenkleurigheid  op  den  voorvleugel  voorkomt,  terwijl  de  achter- 
vleugel voor  ’t  grootste  deel  de  Cosside  streepjes  vertoont. 
Bij  Nyctipao  c r e p u s c u 1 a r i s 2 (zie  Seitz  111,  Taf.  58) 
ziet  men  op  de  bovenzijde  drieërlei  richting  van  teekening  in  het 
vleugelpatroon  samenwerken;  1“  de  dwarsrichting,  die  vooral  in  de 
witte  lijn,  welke  van  vóór-  naar  achterrand  over  het  midden  van 
vóór-  en  achtervleugel  doorloopt,  maar  ook  nabij  den  vleugelwortel 
in  een  donkeren  band,  die  Bd.  VI  of  Vil  \'ertegenwoordigt,  is  te 
onderkennen;  2“  de  V-diagonaal-teekening  op  den  voorvleugel ; 3“  een 
witte  streep,  die  daarmede  een  stompen  hoek  vormt,  en  evenwijdig 
loopt  aan  de  V-diagonaal.  Binnen  den  hoek,  dien  V- en  A-diagonaal- 
teekening  met  elkaar  maken,  heeft  zich  uit  elementen  der  dwars- 
teekening  een  oogvlek  ontwikkeld. 
Nog  duidelijker  staan  de  drie  richtingen  in  donkere  banen  op 
room  witten  ondergrond  afgeteekend  op  de  vooi'vleugels  der  Arctiide 
A r e a s g a 1 a c t i n a. 
Zoo  talrijk  zijn  de  gevallen  van  V-  en  A-diagouaalteekening,  dat 
ik  zelfs  geen  poging  wil  doen,  om  ze  op  te  sommen  en  met  elkaar 
te  vergelijken.  Maar  als  resultaat  van  mijn  vergelijkend  onderzoek 
durf  ik  beweren,  dat  overal  het  secundaire  karakter  dezer  teekening 
met  zekerheid  is  te  constateeren,  en  dat  in  de  overgroote  meerder- 
heid der  gevallen  de  onderkant  geen  spoor  van  een  dezer  beide 
schuine  lijnen  vertoont,  maar  daarentegen  bijna  altijd  min  of  meer 
duidelijke  resten  der  zeven  oorspronkelijke  dwarsbaiiden,  die  ook 
op  den  bovenkant  veelvuldig,  zij  het  ook  gedeeltelijk,  vertegenwoor- 
digd zijn.  Bij  Rho|)alocera  schijnt  de  V-diagouaalteekening,  als  zij 
voorkomt,  zich  tot  den  onderkant  te  bepalen  eu  hier  het  blad- 
nabootsende  karakter  teweeg  te  brengen. 
(xroningen.  April  1919. 
89 
Verslagen  der  Afdeeling  Natuurk.  Dl.  XXVIl.  A®.  1918/19. 
