J062 
genoemde  feiten,  — aantal  eu  rieliting  der  einaüsepla  — openen  in 
verband  met  een  hypothese  die  ik  vroeger  reeds  daaromtrent  opgesteld 
heb  perspectieven  over  de 
morphologische  beteekenis 
van  den  olifantsmolaar.  Al- 
vorens echter  op  dit  meer 
theoretisch  gedeelte  in  tegaan, 
zal  ik  in  ’t  kort  de  waarne- 
mingen schetsen  die  ik  over 
aanleg  en  ontwikkeling  van 
den  mesenchymateuzen  tand- 
kiem  gedaan  heb. 
Vooraf  ga  de  opmerking 
dat  volgens  Giebel’s  opgaven 
bij  den  afrikaanschen  olifant 
de  eerste  tand  bestaat  uit  vier  platen,  de  tweede,  derde  en  vierde 
uit  zeven,  de  vijfde  uit  acht  of  negen,  de  zesde  uit  tien  tot  twaalf. 
Bij  het  door  mij  onderzochte  object  was  nog  geen  begin  gemaakt  met 
de  vorming  noch  van  dentine,  noch  van  email. 
De  mesenchy matenze  aanleg  der  drie  tanden  heb  ik  op  de  gebrui- 
kelijke wijze  in  was  gereconstrueerd  en  in  de  Figuren  7,  8 en  9 
is  het  lingnale  aspekt  dezer  modellen  geschetst,  waarbij  de  voorrand 
van  den  tand  in  de  figuur  zich  links  bevindt.  Een  gedetailleerde  be- 
schrijving der  modellen  zal  niet  gegeven  worden,  slechts  de  voornaamste 
voor  het  verder  betoog  noodzakelijke  feiten  zullen  worden  genoemd. 
Aan  den  mesenchymateuzen  aanleg  van  eiken  tand  is  te  onder- 
scheiden een  grond  papil,  waarop  zich  de  aanleg  der  lamellenpapillen 
verheffen,  en  op  hun  vrijen  bovenrand  dragen  de  meeste  dezer  weder 
den  eersten  aanleg  der  digitellenpapillen.  Dit  is  een  eerste  feit  waarop 
de  aandacht  gevestigd  moet  worden.  Want  hieruit  blijkt  dat  de 
chronologische  opvolging  in  den  aanleg  der  den  land  opbouwende 
deelen  de  volgende  is  : grondpapil  of  gemeenschappelijke  basale  massa, 
lamellenpapillen,  digitellenpapillen.  Deze  laatste  verschijnen  dus  het 
laatst,  in  tegenspraak  alzoo  met  de  hypothese  van  Röse  over  het 
ontstaan  van  den  olifautenmolaar,  volgens  welke  eerst  zouden  aan- 
gelegd worden  de  digitellen,  deze  zouden  aan  hun  basis  groepsgewijze 
versmelten  en  de  lamellen  vormen,  en  deze  zouden  op  hun  beurt 
basaal  weder  zich  met  elkaar  verbinden.  Gaat  men  nu  het  aantal 
lamellen  na  dat  bij  eiken  tandaanleg  reeds  tot  ontwikkeling  gekomen 
is,  dan  blijkt,  dat  de  eerste  molaar  (Figuur  7)  nog  slechts  twee  lamellen 
heeft,  en  het  begin  van  een  derden  aanleg  vertoont,  bij  de  tweede  molaar 
