1067 
rafie-ariïie  taiidfamilie  der  Reptiliëii,  immers  sleclifs  twee  generaties 
worden  hier  gevormd,  die  echter,  .daar  zij  gelijktijdig  lot  aanleg 
komen  met  elkander  zijn  vergroeid,  de  eerste  geneiatie  \'ormt  de 
primitief  trikonodonte  bnitenhelft  van  den  zoogdiertand,  het  |)rotoineer, 
de  tweede  de  eveneens  potentieel  drieknohbelige  binnenhel  ft  het 
deuteromeer.  De  tand  is  dus  dimeer.  Nu  en  dan  kan  in  laidimen- 
tairen  vorm  een  derde  generatie  verschijnen,  als  het  tnbercnlnm 
impar,  der  bovenkaakskiezen. 
Ik  stelde  mij  de  vraag  of  bij  de  zoogdieren  het  geval  zich 
kan  voordoen,  dat  de  landrnatrix  weder  aan  een  grooter  aantal 
generaties  het  aanzijn  gaf,  en  dns  een  tandvorm  zon  doen  ontstaan,  die 
met  een  generatiei'ijke  taiidfamilie  der  Reptiliën  te  vei'gelijken  was. 
In  mijn  genoemde  studie  vestigde  ik  toen  de  aandacht  in  de  eerste 
plaats  op  de  Mnltituberkulaten,  en  onder  de  recente  vormen  op  de 
tanden  der  Proboscidiërs.  Ik  verklaarde  inderdaad  het  ontstaan  dezer 
tandvormen  zóó,  dat  de  tandmatrix  hier  weder  ( — of  dit  ,, weder” 
ook  voor  de  Mnltitnberknlaten  geldt,  moge  onbeslist  blijven  — ) het 
vermogen  gekregen  had  om  in  plaats  van  twee,  een  grooter  aantal 
generaties  voort  te  brengen,  die  echter  substantieel  niet  van  elkander 
gescheiden  waren  zooals  bij  de  Reptiliën,  de  rnstiieriode  der  matrix 
tusschen  de  \'orming  van  twee  generaties  bleef  uit.  Tegenover  den 
dimeren  gewonen  zoogdiertand  is  dus  de  olifantskies  als  een  polymeer 
object  te  beschouwen. 
Deze  opvatting  omtrent  de  morphologische  beteekenis  van  den 
olifantstand,  moest  echter  noodzakelijk  een  hulphypothese  met  zich 
brengen.  Want  bij  de  Reptilien  zijn  de  generaties  in  bukko-linguale 
richting  ten  opzichte  van  elkander  gelegen.  En  zoo  zou  dus  ook  bij 
den  olifant,  de  polymeere  kies  dwars  in  de  bek  zijn  komen  te  staan. 
En  daar  zij  nu  inderdaad  overlangs  in  de  kaak  zijn  ingeplant,  stelde 
ik  als  hulphypothese,  dat  dus  de  genetische  lengteas  -van  de  kiezen, 
die  bij  den  gewonen  zoogdiertand  transversaal  verloopt,  bij  de 
olifantskies  90  graden  moest  zijji  gedraaid,  zoodat.de  tand  in  \oor- 
achterwaartsche  richting  uitgroeide. 
In  deze  theoretische  beschouwingen  waren  dus  twee  elementen 
vervat,  die  wel  van  elkander  onderscheiden  moeten  worden ; ten 
eerste  de  grondhypothese  dat  de  olifantskies  moet  beschouwd  worden 
als  een  tot  één  geheel  verbonden  generatierijke  tandfamilie  der 
Reptilien,  en  ten  tweede  de  daaruit  noodzakelijk  voortvloeiende 
hulphypothese  dat  de  olifantskies,  in  vergelijking  met  den  gewonen 
zoogdiertand,  90  graden  gedraaid  is. 
In  hoeverre  nu  worden  deze  theoretische  beschouwingen  door  de 
waargenomen  feiten  gesteund  of  bewezen?  In  de  eerste  plaats  kan 
69 
Verslagen  der  Afdeeling  Natuurk.  Dl.  XX Vil.  A".  1918/19. 
