10H9 
DU  alles  pleit  er  wel  sterk  voor  dat  men  de  olifantskies  inderdaad 
Ie  beschouwen  heeft  als  een  tot  een  geheel  geconcentreerde  tand- 
familie  der  Reptilien.  Het  is  niet  te  beschouwen  als  een  product  dat 
door  secundaire  vergroeiing  van  embryologisch  zelfstandige  elementen 
is  ontstaan,  zooals  Rösk’s  hypothese  dit  wil.  Ook  hier  moet  men, 
als  bij  den  gewonen  zoogdiertand  het  begrip  concrescentie  laten  vallen, 
om  in  de  plaats  daarvan  te  spreken  van  concentratie. 
De  ontstaanswijze  van  den  olifantstand,  zooals  deze  boven,  als 
theoretische  constructie  en  op  grond  van  waargenomen  feiten,  ge- 
schetst is,  maakt  het  begrijpejijk,  waarom  van  twee  zoo  na  verwante 
vormen  als  de  beide  thans  nog  levende  soorten  van  olifanten,  de 
kiezen  in  quantitalieven  zin  zoo  verschillend  gebouwd  zijn.  Want 
bij  Elephas  indicus  kan  het  aantal  platen  of  lamellen  dat  een  kies 
samenstelt,  tot  25  stijgen.  Dat  wil  dus  zeggen  dat  het  aantal  tand- 
generaties  dat  aan  de  vorming  van  zulk  eeji  kies  deelneemt  zeer 
aanzienlijk  hooger  is  dan  het  maximum  bij  den  Afrikaanschen  olifant. 
Dit  feit  laat  zich  gemakkelijk  toelichten  door  de  overweging,  dat 
wanneer  eenmaal,  zooals  dit  bij  de  Proboscidiers  het  geval  is,  de 
tandmatrix  het  vermogen  herkrijgt  om  tandgeneraties  in  grooter  aantal 
te  vormen,  deze  eigenschap  iti  haar  uiting  even  onbegrensd  is,  als 
dit  bij  de  Reptilien  het  geval  is.  Aan  hoeveel  generaties  elke  matrix 
het  aanzijn  geven  zal  wordt  dan  door  uitwendige  factoren  bepaald. 
En  \an  dit  zelfde  standpunt  uit  moet  ook  het  verschil  in  aantal  der 
platen  — tandgeneraties  — beoordeeld  worden,  waaruit  de  tanden 
van  eenzelfde  gebit  zijn  opgebouwd.  Hoe  later  de  tand  in  functie 
treedt,  des  te  grooter  wordt  dit  aantal. 
69* 
