1087 
iO  cc.  Na  silicaat,  N erdiiiid  met  liet  2-\'uiidig  volume  water,  wordt 
met  'JO  cc.  normaal  zoutzuur  vlug  eii  goed  omgesclind  en  daarna 
in  een  Petrischaaltje  uitgegoten,  waar  zich  dan  na  korten  tijd  een 
gel  vormt.  Deze  is  lichtelectriscli  vrijwel  volkomen  ongevoelig. 
Giet  men  nu,  vóiir  de  massa  geheel  hard  is  geworden,  een  of 
andere  colloidale  oplossing  0[)  de  plaat,  dan  wordt  deze  meer  of 
minder  diep  met  de  vloeistof  geimbibeerd  en  kan  zij  door  afwas- 
schen  niet  meer  verwijderd  worden. 
Ook  kan  men  de  oplossing  door  de  kiezelzuurgel  verwerken  vóór 
het  zoutzuur  eraan  wordt  toegevoegd,  waarbij  dus  de  hééle  massa 
de  colloidale  stof  bevat. 
Is  deze  laatste  nu  lichtelectriscli  gevoelig,  dan  is  de  kiezelzuur- 
schijf  dat  ook  geworden,  hetzij  alleen  aan  de  oppervlakte,  als  zij 
volgens  de  Ie  methode,  hetzij  door  de  heele  dikte  heen,  als  zij 
volgens  de  2e  methode  is  bereid. 
Op  deze  wijze  hebben  wij  bij  de  volgende  physiologische  stoffen 
gevonden : 
Hestr. 
On  best  r. 
Kiezelzuurplaat  -|-  serum-albumine  (zwakke  opl.) 
9 min. 
J 8 min. 
,,  -|-  serum-globuline  ,,  ,, 
9 ,, 
18  „ 
,,  lecithine-opl.  (verz.) 
18  „ 
,,  -|-  paardenbloed 
h ,. 
18  „ 
,,  -j-  Caseine-opl.  (verz.) 
18  „ 
18  „ 
,,  Pankreatine  2 7o 
9 „ 
18  „ 
,,  + lecithine  + chloroform 
18  „ 
18  „ 
,,  -j-  verz.  versche  wat.nucleinopl. 
7 ,, 
18  „ 
,,  4“  ,,  tyrosineopl. 
18  „ 
Ook  in  dezen  toestand  gedragen  de  physiol.  oplossingen  zich  dus 
tegenover  bestraling  op  dezelfde  wijze. 
Wordt  de  zooeven  beschreven  gel  met  een  kristalloide  oplossing 
gedrenkt,  dan  is  geen  zweem  van  [ihotoelectriciteit  te  bespeuren. 
De  adsorptie  der  moleculen  aan  de  gelsubstantie  schijnt  dus  niet 
voldoende  te  zijn.  Zij  moeten  zelf  vooraf  in  colloidalen  toestand 
gebracht  klaarblijkelijk  in  continueele  laag  op  en  in  de  gel  zijn 
uitgespreid  om  het  ultraviolette  licht  voldoende  aangrijpingspunt  tot 
zijn  ’lichtelectrische  werking  te  kunnen  verschaffen. 
Geeff  men  de  kiezelzuurgel  ongeveer  2 a 3 millimeter  dikte  en 
gief  de  colloidale  oplossing  over  de  naar  het  licht  gekeerde  vlakte 
uit,  dan  zal  ook  aan  de  van  hef  licht  afgekeerde  \' lakte  een  zwakker 
phofoelectriciteit  merkbaar  zijn,  klaarblijkelijk  doordat  de  langzame 
electronen,  die  het  licht  doet  uitzwermen,  doordringingskracht  genoeg 
bezitten  om  ook  aan  de  achterzijde  naar  buiten  te  komen.  Wanneer 
