1088 
intusscheii  de  colloidale,  lichtelectrisch-gevoelige  oplossing  op  de 
van  het  licht  afgekeerde  vlakte  wordt  nitgegoten,  blijft  de  achterlaag 
ongevoelig,  omdat  het  licht  niet  zoo  diep  kan  doordringen.  Het 
wordt  door  het  kiezelznnr  tegengehouden.  Noch  water,  noch  glycerine 
doen  znlks  in  zulke  dunne  lagen  op  merkbare  wijze. 
Wij  hebben  getracht  door  eosine-toevoeging  ons  het  zichtbare  licht, 
dat  wel  doordrijigt,  ten  nutte  te  maken,  doch  voor  de  lichtelectrici- 
teit  zonder  resultaat,  he^een  ook  niet  verwonderen  katj,  daar  hel 
zichtbare  licht  in  het  algemeen  (behalve  bij  alkalimetalen  en  schoon- 
gemaakt aluminium,  magnesium  en  zink)  niet  in  staat  is  photo- 
electriciteit  te  verwekken. 
Het  doel  van  onze  gel  proeven  is  geweest  ons  een  model  van  een 
dierlijk  weefsel  te  verschaffen,  waaraan  wij  modelproeven  over  licht- 
werking zouden  kunnen  verrichten.  De  kiezelzuurgel  eigent  zich 
hiertoe  zeer  in  het  bijzonder,  daar  zij  zelf,  in  tegenstelling  tot  de 
gelatine-  en  agar-gels,  hoegenaamd  niet  lichtelectrisch  gevoelig  is. 
Dit  maakt  het  mogelijk  haar  met  allerlei  in  hel  dierlijk  weefsel 
voorkomende  colloïden  te  doordringen  en  de  werking  van  het  licht 
op  deze  in  diverse  verspreiding  en  onder  verschillende  voorwaarden 
te  beoordeelen.  Alleen  de  geringe  doorlaatbaarheid  van  het  kiezel- 
zuur  voor  ultraviolet  licht  is  in  sommige  opzichten  een  belemmering. 
Indien  men  een  dieper  doordringen  van  het  ultraviolette  licht  beoogt, 
zal  men  de  kiezelzuurgel  door  een  gelatinegel  hebben  te  vervangen, 
die  echter,  gelijk  reeds  opgemerkt,  zelf  in  geringe  mate  |)hotosensibel  is. 
Omgekeerd  zal  het  bedekken  van  de  gel  met  een  oppervlakkig 
groeiende  cultuur  een  schermwerking  uitoefenen.  Dit  bleek  ons  b.v. 
toen  wij  een  gelatinegel  met  een  dicht  gezaaide  cultuur  van  licht- 
gevende bacteriën  bedekten.  De  lichtelectrische  gevoeligheid  van  de 
gelatinegel  nam  daardoor  duidelijk  af. 
De  pholoelectriciteit  van  dierlijke  weefsels  zal  kennelijk  van  de 
daarin  vereenigde  soles,  gels  en  vaste  stoffen  (dubbelbrekende  vezels, 
kristallen,  vloeibare  kristallen)  afhankelijk  zijn.  De  modelproef  met 
de  gels  stelt  in  staat  deze  samenstellende  bestanddeelen  in  wille- 
keurige hoeveelheden  onderling  te  vereenigen.  Men  neme,  indien 
men  enkel  eene  werking  in  de  oppervlakkige  lagen  beoogt,  zijn 
toevlucht  tot  kiezelzuur,  daar  het  zelf  lichtelectrisch  ongevoelig  is,  tot 
gelatine,  wanneer  men  ook  dieper  werkingeii  uitgeoefend  wil  zien. 
