1105 
waterstof.  Bij  de  bovengenoemde  bepalingen  was  dit  gelialte  tut 
5,1  — 5,5  gedaald  en  de  conclusie  lag  dus  voor  de  hand,  dat  het 
juiste  watergehalte  lager  zou  zijn;  H^S . 5HjO  was  dus  0[)  grond 
van  deze  proeven  de  meest  waarschijnlijke  formule. 
2.  Daar  directe  analyse  hier  dubieuze  resultaten  leverde  en  men 
door  de  waargenomen  storing  de  formule  H^S  . slechts  waar- 
schijnlijk kan  achten  — voor  een  tweede  storing  in  tegeiigestelden 
zin  bestonden  geen  aanwijzingen  — hebben  wij  getracht  een  analyse- 
methode te  vinden,  die  meer  zekere  resultaten  levert. 
Aanwijzingen  voor  een  bepaalde  formule,  welke  niet  op  directe 
analyse  berusten,  zijn  de  volgende; 
a.  ViLLARD  acht  de  formule  HjS.BH^O  waarschijnlijk  wegejts  de 
analogie  met  andere  gashydraten,  waarvoor  hij  een  formule  M . 6H,0 
heeft  vastgesteld  ').  Deze  analogie  zal  toch  zeker  door  nader  bewijs 
gesteund  moeten  worden,  vóór  ze  ons  van  de  juistheid  \an  de  ge- 
noemde samenstelling  overtuigt. 
b.  Vii.LARD  kon  de  beide  vloeistoffen  bij  temperaturen,  waarbij 
zich  het  hydraat  kan  vormen,  enten  met  het  hydraat  van  N,0  en 
dit  voert  hem  tot  de  conclusie,  dat  het  hydraat  van  zwavelwaterstof 
hetzelfde  watergehalte  bezitten  zal  ').  Ook  deze  reden  doet  hem  de 
formule  H,S  . 6HjO  waarschijnlijk  achten. 
c.  DE  Forcrand  maakt  gebruik  van  een  regel,  geldende  voordrie- 
phasenlijnen,  welke  analoog  is  aan  die  van  Trouton  voor  vloeistof- 
gasevenwichten  ’).  Deze  regel  kan  als  volgt  worden  weergegeven  ; 
Als  de  driephasenlijn  van  een  dissocieerende  verbinding,  die  zich  in 
vast  -(-  gas  splitst,  een  dampspanning  van  één  atmosfeer  bereikt, 
heeft  het  quotiënt  van  de  transformatiewarmte  en  de  absolute  tem- 
peratuur de  waarde  30.  Hij  geeft  voor  dezen  regel  eenige  voorbeelden 
en  past  ze  dan  toe  om  de  hoeveelheid  water  in  gashydraten  te  be- 
palen. Dat  deze  regel  echter  gevaarlijk  is,  blijkt  wel  al  voldoende 
uit  het  feit,  dat  bij  toepassing  op  het  hydraat  van  zwaveldioxyd  de 
samenstelling  SO,  . 8H,0  gevonden  werd,  terwijl  men  blijkens  de 
analyses  van  Bakhuis  Roozeboom  en  Vielard  met  groote  waarschijn- 
lijkheid kan  concludeeren,  dat  dit  watergehalte  te  hoog  is  ^).  Zijn 
regel  voert  eveneens  tot  H,S  . BH^O. 
Daar  dus  naar  onze  meening  ook  de  indirecte  methoden  nog  geen 
zekere  resultaten  betreffende  de  samensfelling  van  het  hydraat  hebben 
0 Villard.  Ann.  chim.  phys.  (7).  11.  289.  (1897). 
2)  De  Forcrand.  G.r.  135.  959.  (1902). 
Bakhuis  Roozeboom.  Ree.  3.  29.  (1884);  Villard.  Ann.  chim.  phys.  (7 1.  11. 
289.  (1897). 
