1 1 I 5 
theorie  van  materie  Iieeft  geopenl»aar(l,  dat,  daar  elk  atoom  een 
complex  is  van  positieve  en  negatieve  eleetrisolie  eenheden,  elke 
chemische  werking  inderdaad  een  electrisch  verschijnsel  is. 
In  ’t  algemeen  kan  geconstateei'd  worden,  dat  de  electi-onen  in 
een  atoom,  die  zich  om  de  positieve  kern  hewegen,  eenig  effect  l».v. 
van  electi'omagnetische  inductie  znllen  hebben  op  andere  atomen  in 
hun  nabijheid. 
Indien  al  de  atomen,  die  een  moleknnl  samenstellen,  dit  nitge- 
straalde  effect  van  een  gelijk  moleknnl  terzelfder  tijd  in  de  vereischte 
phase  ontvangen,  kan  het  reactievermogen  van  het  moleknnl  als 
geheel  verwacht  worden  verandei'd  te  zijn.  Ken  kleine  toename  van 
de  trilling  \'an  het  moleknnl  zal  zijn  vermogen  om  in  veii)indingen 
te  treden  kunnen  doen  toenemen  (dit  punt  zal  hier  later  behandeld 
worden),  een  groote  vermeerdering  zal  het  nit  een  verbinding  met 
andere  moleknlen  losi'ukken. 
De  schrijver  wil  hier  echter  luet  te  veel  nadruk  leggen  oj)  de 
bizonderheden  der  hypothese.  De  talrijke  experimenteele  feiten,  voor 
een  groot  deel  pas  met  behul|)  van  deze  leidende  hypothese  ge- 
vonden en  alle  onder  één  gezichtspunt  gel)racht  door  ei’  de  nood- 
zakelijke gevolgti-ekkingen  nit  te  maken,  zullen  haai-  nuttigheid 
bewijzen. 
De  straling  dus,  door  middel  van  welke  nrease  inwerkt  op  ureum, 
gaat  uit  vau  het  enzjmi-molekuul  en  kan  zijn  hydrolyseerend  effect 
uitoefenen  tot  een  zekeren  afstand,  waarschijnlijk  microscopisch  klein. 
Wanneer  deze  urease-straling  een  ureum-molekunl  treft,  wordt  zij 
geabsorbeerd,  juist  zooals  b.v.  de  siiecifieke  straling  van  eeu  Na-atoom 
speciaal  door  een  Na-atoom  geabsorbeerd  wordt. 
De  hoeveelheid  ureum,  door  een  enzy m-molekunl  in  een  tijds- 
eenheid geliydrolyseerd  zou  dus  onafhankelijk  zijn  van  de  ureum- 
concentratie,  indien  de  andere  bestanddeelen  van  de  oplossing  |)raktisch 
geen  absorptie-vermogen  voor  die  straling  hadden.  Alleen  bij  een 
zeer  geringe  concentratie  van  ureum,  zou  de  straling  verwacht  mogen 
worden,  althans  gedeeltelijk,  zoo  verzwakt  te  zijn  door  verspreiding 
vóór  het  bereiken  van  een  ureum-molekunl,  dar  zij  het  vermogen 
te  hydrolyseeren  verloren  had.  In  zeer  verdunde  ureum-oplossingen 
zou  dus  constantheid  der  werking  van  een  gegeven  hoeveelheid 
urease  niet  verwacht  moeten  worden ; in  deze  omstandigheden  zou 
het  effect  kleiner  kunnen  zijn. 
Tot  zoover  is  de  theorie  dezelfde  als  vroeger  voor  de  suiker- 
enzymen  ontworpen. 
Een  nieuw  punt  van  overheerschend  belang,  ten  minste  in  het 
geval  van  urease,  is  dit,  dat  de  waterstofionen  behalve  ureum  hel 
72 
Verslagen  der  Afdeeling  Natnork.  Dl.  XXVfl.  A".  1918/19. 
