U35 
besprokene  kristallijn  was  (snipt.  75°);  het  nioleknlairgewiclit  dezer 
\ erbinding  heeft  liij  echter  niet  bepaald  '). 
De  „cjaanglutakonzure- ester”  [)olymeriseert  nn  blijkbaar  veel  ge- 
inakkelijker  dan  deze  beide  estei's ; zooals  nit  de  door  Guthzeit  en 
Eyssen  ’)  gevonden  bereidingswijze  volgt,  gaat  zij  reeds  bij  kaïoer- 
teinperatnnr  in  haar  binieer  ovei'. 
Toch  bleek  zij  — niettegens taande  het  reeds  een  bimeer  is  — tegen- 
over piperidine  iiog  niet  inditfereid.  Bij  menging  met  een  geringe  hoe- 
veelheid hiervan  had  id.  sterke  warmte-ontwikkeling,  roodklenring  en 
verdikking  plaats. 
De  invloed  van  piperidine  bleek  ook  nog  bij  de  volgende  proef ; 
Een  oplossing  van  2.1156  gr.  ester  in  20.5  gr.  benzol  gafeenstol- 
pnntsverlaging  van  1°.256  (z.b.).  Aan  deze  oplossing  werd  nn  toe- 
gevoegd 0.0752  gr.  piperidine,  waardoor  ~ indien  beide  opgeloste 
stoffen  absolimt  geen  invloed  op  elkaar  hadden  — een  verdei-e  daling 
van  het  stolpnnt  van  t)°.216  (dns  een  totale  daling  van  1°.472) 
gevondeit  moest  worden.  In  plaats  hiervan  steeg  het  stolpunt 
langzanierhand  ■,  de  daling  bedroeg  id. : 
direct  na  toevoeging  der  piperidine  nog  slechts  1°.159 
na  ± 2 nnr  1°.084 
iia  ± 4 nnr  1°.076  (konstant) 
Bij  toevoeging  der  piperidine  aan  de  benzol ische  oplossing  ontstond 
eerst  een  troebeling  (een  piperidiidnm-vei-binding?)  welke  echter 
weldra  weer  verdween;  de  benzolische  0|)lossing  kleurde  geleidelijk 
donkerder.  De  na  wasschen  der  oplossing  met  verdund  zwavelzuur 
en  water  en  verdamping  der  benzol  bij  kamertemperatuur  terug 
gewonnen  vloeistof  was  aanmerkelijk  visceuzer  dan  de  oors|*ronkelijk 
opgeloste. 
Het  inwerkingsprodukt  van  piperidine  op  onze  ester  zal  te  zijner 
tijd  worden  onderzocht. 
Het  bij  onze  kondensatie  verkiegen  |)rodukt  is  dus  ook  waar- 
schijnlijk wel  een  cgklohutaan-derivaat.  Afgezien  van  de  mogelijkheid 
eener  verplaatsing  der  dubbele  binding  in  de  ,,u-cyaanglutakonzure 
ester”,  zijn  de  volgende  twee  typeïi  van  bimeren  mogelijk  ((X)  en 
(XI))’);  van  elk  dezer  typen  is  (door  de  aanwezigheid  van  6 asym- 
')  ScHMiTT  zelf  kent  aan  deze  verbinding  de  konstitutie  eener  y-cyaanakonietzure 
ester  toe;  de  oxaalazijnester  zou  hier  dan  in  zijn  ketovorm  gereageerd  hebben. 
Deze  opvatting  is  zeer  waarschijnlijk  wel  onjuist,  daar  volgens  Thoepe’s  onderzoe- 
kingen de  X-  en  y-positie  in  het  glutakonzuur  en  akonietzuur-molekiuil  identiek  zijn. 
b loc.  cit. 
b Volgens  Prin.s  (Ghem.  Weekblad  11,  474)  beeft  altijd  binding  der  meest 
kontrasteerende  atomen  plaats  ; bijgevolg  zou  type  (XI ) den  juisten  toestand  weergeven. 
