1185 
als  Hoorweg  bepalen  haar  dan  ook  oniniddellijk  met  den  constanten 
stroom.  In  Hoorweg’s  constanten  uitgedrnkt  is  deze  rlieobasis  = . 
H 
Kent  men  rheobasis  en  chronaxie,  dan  laat  zicii  onmiddellijk  de  aan- 
1 
vangsconstante  n van  Hoor\veg,  of  wel  haai-  reciproque  waarde  — 
G 
als  koevee/keidsconstdiite  berekenen, 
Nn  blijkt  het  dat  in  het  algemeen  de  rheobasis  een  minder  groote 
beteekenis  heeft  dan  de  chronaxie.  Dit  hangt  hoofdzakelijk  daarmede 
samen,  dat  de  rheobasis  afhankelijk  is  van  het  o|)pervlak  der  bij  de 
prikkelitig  gebriukte  electroden.  Verder  verschilt  de  i'heot)a8is  aan- 
merkelijk bij  de  verschillende  methoden  ter  be|)aling.  Zoo  vond  ik 
b.v.  met  dezelfde  electroden,  dat  de  condensatormethode  mij  4.4 
milliampere  voor  de  rheobasis  opleverde,  het  indnctieapparaat  6.1 
milliampere  terwijl  de  directe  meting  met  den  constanten  stroom 
2.3  milliampere  aangaf.  De  metingen  geschiedden  onuiiddellijk  achter 
elkaar.  Ik  vond  daarentegen  voor  de  chronaxie  telkens  0.00008 
seconden,  met  de  methode  van  Hoorweg,  Doumer  en  ndjne  methode. 
De  rede  van  dit  verschil  ligt  wel  nitslnitend  in  het  verschil  in 
lichaamsweersland  tegenover  de  gebruikte  stroomen. 
Terwijl  ieder  gemakkelijk  de  rheobasis  bepaalt  met  den  constanten 
stroom,  is  de  meting  der  chronaxie  nog  iiiel  gemeengoed  gew'orden. 
Dit  kan  alleen  geschieden  wanneer  de  meting  vereenvoudigd  wordt. 
En  dit  laatste  is,  zooals  wij  zien  znllen,  mogelijk.  Het  gelukt  namelijk 
zoowel  de  condensator  methode  als  die  met  het  inductoidum  zoodanig 
in  te  richten,  dat  slechts  twee  bepalingen  noodig  zijn,  terwijl  boven- 
dien de  uitkomst  door  een  deeling  of  door  een  vermenigvuldiging 
verkregen  of  zelfs  op  een  schaal  direct  afgelezen  wordt. 
Condensator  methode.  Volgens  de  wet  van  Hoorweg  is  de  formule 
voor  condensator-ontladingen  -. 
V=~R  d- 
1 
(2) 
waarin  V het  potentiaal \'erschil  voorstelt  (in  Volts)  waartoe  een 
condensator  C (in  farad)  moet  geladen  worden  om  bij  een  weerstand 
van  den  stroomloop  ti  ohm  een  minimaal-contractie  te  geven.  Wij 
i’ichten  nn  onze  proef  zóó  in,  dat  wij  met  een  condensator  6\  juist 
een  minimaal-contractie  verkrijgen.  Vervolgens  vervangen  wij  dezen 
condensator  Cj  door  een  grooteren  C\,  en  trachten  opnieuw  een 
minimaal-contractie  te  verkrijgen.  Daartoe  wordt  echter  niet  de 
spanning  V veranderd,  doch  wij  schakeleji  zooveel  weerstand  W 
in,  dat  het  beoogde  doel  bereikt  wordt.  Wij  krijgen  dan 
