1187 
contractie  uit,  waarbij  1 en  M constant  blijven  doch  waarbij  in  het 
eene  geval  een  hulp-zelfindnctie  L in  den  stroomloop  is  geplaatst, 
terwijl  deze  in  het  tweede  geval  door  een  weei'Stand  W vervangen 
is,  van  zoodanige  grootte  dat  opnieuw  de  minimale  contractie  ver- 
kregen wordt,  dan  is : 
f L) 
en 
Ook  hier  kan  de  meting  geschieden  door  een  vaste  zelfinductie 
L bv.  van  0.1  Henry  te  gebruiken  bij  de  eerste  proef,  en  bij  de 
tweede  uit  een  rheostaat  zooveel  weerstand  in  te  voeren  tot  dat 
de  rninimaal-contractie  verkregen  wordt.  In  dat  geval  levert  een 
deelsommetje  het  getal  voor  de  chronaxie.  Omgekeerd  kan  ook  een 
vaste  weerstand  bv.  1000  Ohm  bij  de  eerste  proef  ingeschakeld 
worden,  terwijl  bij  de  tweede  proef  een  veranderlijke  zelfinductie 
— bv.  een  geijkte  variatoi'  van  Wikn  — dezen  weerstand  vervangt. 
De  zelfinductie  wordt  dan  zoolang  gewijzigd  tot  de  minimaal,-contractie 
optreedt.  Kiest  men  in  dit  geval  1000  Ohm  dan  zal  de  aflezing  der 
zelfinductie  in  Hrnry  hef  getal  geven  voor  de  chronaxie  uitgedrukt 
in  duizende  deelen  van  een  seconde.  Practisch  is  een  dergelijke 
inrichting  een  toestel  waarmede  de  chronaxie  zonder  verdere  be- 
rekening afgelezen  wordt. 
Deze  laatste  methode  heeft  het  voordeel  dat  zij  met  bijna  elk 
inductieapparaat  gebruikt  kan  worden,  en  dat  men  niet  behoeft  te 
werken  met  telkens  één  enkelen  prikkelingsstoot,  doch  den  gewonen 
onderbreker  kan  gebi'uiken.  Het  is  alleen  noodig  om  een  inductor 
te  kiezen  waarbij  het  aantal  der  secundaire  windingen  voldoende 
groot  is,  althans  niet  minder  dan  3000. 
De  reden  hiervoor  is  gelegen  in  het  feit,  dat  de  gebruikte  formules 
voor  het  inductieapparaat  niet  meer  toegepast  mogen  worden  wanneer 
de  totale  weerstand  in  den  secundairen  stroomkring  buitensporig 
groot  wordt  in  vergelijking  met  den  secundairen  zelfinductiecoefficient, 
daar  in  dat  geval  de  aanvangssterkte  van  den  secundairen  stroomstoot 
niet  meer  onafhankelijk  van  den  secundairen  weerstand  is.  Immers 
dan  doet  zich  de  invloed  van  de  capaciteit  in  de  secundaire  rol 
gelden,  die  aanleiding  geeft  dat  de  secundair  geinduceerde  E.M.K. 
niet  boven  een  zeker  maximum  kan  stijgen  bij  gegeven  primaire 
stroomsterkte.  Is  de  secundaire  zelfinductiecoefficient  te  klein,  dan 
vinden  wij  ook  te  kleine  chronaxiën.  Een  opzettelijk  hierop  gericht 
physiologisch  zoowel  als  physisch  onderzoek  met  den  oscillograaf  leerde 
