Sterrekunde.  — De  Heer  de  Sitter  biedt  eene  mededeeling  aan : 
,, Theorie  der  Satellieten  vanJupiter.  I.  De  intermediaire  baan” . 
In  liet  volgende  wordt  de  uitwerking  gegeven  van  de  theorie, 
die  geschetst  is  in  mijne  mededeeling  van  23  Maart  1918.  Ik  zal 
hier  alleen  de  uitkomsten  vermelden.  De  berekeningen  zullen  later 
uitvoerig  gepubliceerd  worden  in  de  Annalen  van  de  Sterrewacht 
te  Leiden.  De  huidige  mededeeling  bevat  de  bepaling  van  de  elementen 
der  intermediaire  baan.  Zooals  in  de  ,, Schets”  uitgelegd  is,  stelt  deze 
de  banen  der  satellieten  voor  als  keplersche  ellipsen  met  de  constante 
halve  groote  assen  a,  en  excentriciteiten  e,-,  terwijl  de  perijovia  de 
gemeenschappelijke  retrograde  beweging  — y.x  hebben. 
In  plaats  van  den  tijd  gebruiken  wij  de  onafhankelijk  verander- 
lijke T,  zoodat  de  tijdseenheid  1.1221899034  middelbare  zonnedagen 
is.  De  eenheid  van  massa  is  de  massa  van  Jupiter,  en  de  eenheid 
van  lengte  is  zoo  gekozen  dat  de  constante  van  Gauss  ƒ = 1 wordt. 
Deze  lengte-eenheid  is 
a„  = 0.0070854378  astronomische  eenheden. 
De  gebruikte  massa’s  der  satellieten  zijn  -) 
= 0.00003796  (1  + X,) 
m,  = 0.00002541  (1  + 
m,  = 0.00008201  (1  + 
= 0.00004523  (1  + ;.J. 
De  massa  van  de  zon  is  M — 1047.40  (1  -j-  ol' 
il/=  1047.600 
Voor  de  afplattingsgrootheden  J en  K nemen  wij 
J=  0.02186^(1  4- AJ  ^=  0.00259  (1  f A,). 
Deze  komen  alleen  voor  in  de  combinaties  en  Kh\  waarvan 
de  geadopteerde  waarden  zijn,  in  onze  eenheden  uitgedrukt 
/(,.9  46^  = 5.9969318  — 10 
log  Kh^  — 
De  middelbare  afstand  van  de  zon  tot  Jupiter  is,  in  onze  eenheid 
uitgedrukt 
/o^A=  2.865871. 
b Schels  eener  nieuwe  theorie  der  satellieten  van  Jupiter,  deze  Verslagen,  Deel 
XXVI,  blz.  1374  en  1476. 
Zie  Annalen  van  de  Sterrewacht  te  Leiden,  Deel  Xll,  Eerste  Stuk,  Appendix. 
