Scheikunde.  — De  Heer  van  Romburgh  biedt  eeiie  mededeeling 
aan  van  den  Correspondent  Dr.  A.  W.  K.  df,  Jong  te  Buiten- 
zorg, over:  ,,De  trimorphie  v<m  het  allohaneelzuur" . 
Zooals  een  vorige  maal  werd  medegedeeld,  is  liet  ontstaan  van 
éénzelfde  dubbelzuur  van  normaal  en  allokaneelznnr  naast  de  ver- 
schillende vormen  van  liet  allokaneelznnr  in  strijd  met  de  opvatting 
van  chemiselie  isomerie  voor  de  allokaneelznnrvormen. 
Stobbe,  de  krachtigste  verdediger  van  deze  voorstelling,  heeft  met 
ScHÖNBURG  ')  een  uitvoerig  onderzoek  ingesteld,  dat  volgens  hen 
duidelijk  heeft  aangetoond,  dat  de  allokaneelzuren  chemisch  isorneer 
zijn.  Hun  eerste  reeks  proeven  ■')  met  de  bij  68°  en  42°  smeltende 
modificaties  gaf  aanleiding  tot  de  volgende  conclusie:  ,,Aus  den  in 
diesem  Abschnitte  beschriebenen  70  Einzel versnellen  geld  hervor, 
dass  die  stabile  68°  - Saure  und  die  metastabile  42°  - Saure  bei 
Abwesenheit  von  Keimen  unverandert  umzukrystallisieren  sind;  die 
erstere  aber  mit  Sicherheit  nur  dann,  wenn  bei  dem  Lösungsakte 
und  bei  den  spateren  Vorgangen  die  Temperatur  ihres  Schmelz- 
punktes  bzw.  des  durch  das  Lösungsmittel  erniedrigten  Schmelz- 
punktes  nicht  erreicht  wird,  wenn  also  ein  Schmelzen  der  68°  - Saure- 
krj’stalle  vermieden  wird.  Tritt  dieses  ein,  so  kann  42°  - Saure  als 
Krystallisationsprodukt  auftreten.  Hiernach  bewahren  also  die  beiden 
Sauren  in  ihren  Lösungen  bei  genau  bekannten  Bedingungen  ihre 
Individualitat.  Die  Lösungen  beider  Sauren  sind  trotz  der  gleichen 
Lichtabsorption  und  trotz  der  gleichen  Leitfahigkeit  doch  verschie- 
den.  Die  Allozimtsaure  (68°)  und  die  Isozimtsaure  (42°)  sind  zwei 
chemisch  isoraere  Verbindungen”.  Op  blz.  233  van  genoemde  ver- 
handeling vindt  men  deze  conclusie  ook  tot  het  bij  58°  smeltend 
zuur  uitgebreid. 
Het  scheen  me  niet  onmogelijk,  dat  de  genoemde  onderzoekers 
de  slachtoffers  van  de  kernen  waren  geworden,  welke,  zooals  maar 
al  te  goed  bekend  is,  bij  deze  zuurvormen  zulk  een  op  den  voor- 
grond tredende  rol  spelen.  Vooral  was  dit  mogelijk,  omdat  uit  hun 
verhandeling  duidelijk  blijkt,  dat  zij  zich  geen  goede  voorstelling 
van  de  kernen  hebben  gemaakt.  Zij  spreken  wel  van  ,,beim  Ein- 
')  Ann.  402,  187. 
’)  1.  c.  199. 
