1227 
zij  voor  liet  koelen  eigenlijk  maar  10  buisjes  gebruikt  hebben,  die 
na  bepaalde  tijden  op  hnn  smeltpunt  onderzocdit  werden.  In  tlal 
geval  is  de  kans  toch  niet  uitgesloten,  dat  het  42°  zniir  zich  vormt 
door  het  smelten,  daar  dit  in  ca[)illairen  gemakkelijker  [ilaats  heeft 
dan  men  uil  de  opgaven  van  genoemde  onderzoekers  (blz.  239)  zon 
opmaken.  Uit  het  42°  znnr  in  vochtigen  toestanil  zon  dan  het  68° 
zuur  gevormd  zijn. 
Verder  zou  uit  het  onderzoek  zijn  af  te  leiden,  dat  er  een  groot 
verschil  bestaat  tusschen  dubbelmoleculen  en  kei'iien.  De  omzettingen 
toch,  welke  werden  medegedeeld,  hebben  .alleen  plaats  in  oplossingen 
van  voldoende  conceniratie,  terwijl  zelfs  een  chloroform  o[)lossing 
die  35.47o  (gewichts)  allokaneelznur  bevatte  en  waarin  dus  zeker 
dubbelmoleculen  waren  geen  omzetting  na  6 dagen  koelen  vertoonde. 
Het  wil  me  voorkomen,  dat  dit  hierdoor  te  verklaren  is,  dat  alleen 
oplossingen,  die  kernen  bevatten,  veranderd  kunnen  worden  en  dat 
er  maar  één  soort  dnbbelmoleciden  bestaat. 
De  voorstelling  van  van  oer  Waals,  dat  dubbelmoleculen  slechts 
bestaan  in  een  tijdelijke  nadering  van  de  enkclmoleculen  zou  hier- 
door aan  waarschijnlijkheid  winnen. 
Het  verder  onderzoek  moet  hierin  nog  heldeidieid  brengen. 
In  de  kernen  heeft  men  dus  een  l)epaalde  plaatsing  van  de  mole- 
culen; het  zijn  de  kleinste  deeltjes  van  den  vasten  toestand;  de 
eenvoudigste  kern  zal  uit  2 moleculen  kunnen  beslaan.  Een  binding 
van  die  moleculen  door  de  cai'bo.x.ylgroepen  is  niet  noodig  om  het 
bestaan  van  de  verschillende  isomeren  te  verklai-eji,  daar  zooals  do(U' 
mij  werd  gevonden  ook  het  cumarine,  dat  geen  carboxjlgroep  in 
het  molecule  heeft,  een  metastabielen  yorm  bezit.  Veel  meer  schijnt 
het  me  toe,  dat  in  de  dubbelbinditig  de  oorzaak  van  het  optreden 
van  verschillende  isomeien  moet  gezocht  worden.  Hierop  hoop  ik 
binnenkort  terug  te  komen. 
Een  volgend  argument  voor  de  isonierie  van  het  42°  en  68°  zuur 
zien  de  genoemde  onderzoekers  in  het  beslaan  van  ,,Lösungsgemische'’ 
van  deze  zuren  (blz.  200).  Dat  hierbij  de  kernen  van  de  oplossing 
een  rol  gespeeld  hebben  is  uit  hel  voorgaande  duidelijk.  Deze  proeven 
hebben  Stobbe  en  Sghönbürg  echter  op  den  verkeerden  weg  gebracht. 
Waai'  zij  meenden  gevonden  te  hebben  dat  ,,ln  jedem  Eiiizelfalle 
als  Verdampfuiigsrückstand  68°-Saure  erhalten  wird  iiach  einem 
(Tesamlzusalz  von  2.9 — 4.1  Froz.  68°-Saure,  d.  h.  waren  weniger 
als  2.9  Proz.  68°-Saure  zur  42°-Saurelosung  zugesetzt,  so  schmolz 
der  Verdampfungsrückstand  bei  42°;  betrug  der  Zusatz  mehr  als 
4.1  Proz.  68;'-Sanre,  so  zeigte  der  Verdampfungsrückstand  den 
Schmelzp.  68°”,  zoo  komen  zij  er  toe  de  distillatieresten  als  mengsels 
79* 
