1442 
ten  eerste,  dat  de  drempelwaarde  na  langdurige  voorbelichting  met 
sterke  intensiteiten  hooger  komt  te  liggen  dan  na  langdurige  belich- 
ting met  zwakke  intensiteiten;  ten  tweede,  dat  lange  eenzijdige 
belichting  met  een  sterke  intensiteit  eeii  geringere  kromming  geeft 
dan  belichting  met  een  zwakke  intensiteit  gedurende  dienzelfden  tijd. 
We  zien  dus,  dat  de  fototropische  kromming  bepaald  wordt  dooi- 
de reacties  van  de  afzondei-lijke  lengtestrooken,  resp.  voor- en  achter- 
kant. Vroeger  beschouwde  men  de  kromming  als  het  directe  effect 
van  één  prikkelingstoestand,  de  fototropische,  die  als  zoodanig  ge- 
ïnduceerd zou  worden.  Volgens  het  door  Bj.aaüw  en  mij  ingenomen 
standpunt  moet  men  de  kromming  beschouwen  als  de  resultante  der 
etfecten  van  de  prikkelingstoestanden,  die  bestaan  aan  den  kant,  naar 
welken  de  latere  kromming  zal  plaats  hebben  en  aan  den  tegenover- 
gestelden  kant.  Deze  prikkelingstoestanden  uiten  zich  in  fotogroeireacties. 
Het  vei-schil  van  beide  reacties  uit  zich  in  de  fototropische  kromndng. 
De  oorzaak  van  dat,  wat  men  vroeger  ,, stemming”  noemde,  is 
gelegen  in  eigenaardigheden  van  de  groeivertragingskromme.  Deze 
eigenaardigheden  doen  zich  tendeele  voor  bij  elk  proces,  waarbij  de 
reactie  niet  rechtlijnig  toeneemt  met  het  agens.  Ook  een  galvano- 
meter of  tangentenboussole  wordt  ,, ongevoeliger”  bij  grooter  stroom- 
sterkten. 
De  ,, stemming”  op  een  bepaald  punt  van  de  groeivertragings- 
krommo,  hetzij  men  als  abscis  de  energie,  hetzij  men  den  lijd  neemt, 
is  dus  afhankelijk  van  de  grootte  en  van  het  teeken  (-[-  of  — ) van 
den  hellingshoek  en  van  de  richting  waarin  ze  verandert.  Men  kan 
dit  teeken  leeren  kennen,  door  te  maken  dat  Xo  en  Xa  dicht  bij 
elkaar  komen  te  liggen;  dan  is  aan  de  kromming  te  zien,  ofy^ — ya 
positief  (positieve  kromming)  of  negatief  (negatieve  kromming)  is. 
Bij  eenzijdige  belichtingen  liggen  .r,,  en  .r„  te  ver  uit  elkaar  en  kunnen 
elk  op  een  ongelijknamig  deel  van  de  ki-omme  liggen,  waardoor 
men  deze  zeer  lastig  kan  construeeren.  Hoe  dichter  men  a-y  en  bij 
elkaar  brengt,  des  te  nauwkeui-iger  kan  men  den  hellingshoek  leeren 
kennen.  Daar  we  gevonden  hebben,  dat  de  groeivertragingskromme 
een  stijgend,  een  dalerid  en  daarna  weer  een  stijgend  deel  vertoont, 
moet  dns  de  ,, stemming”  drie  phasen  doorloopen ; tenslotte  is  na 
20  min.  door  vei-dere  belichting  met  die  intensiteit  geen  „omstem- 
ming”  meer  mogelijk.  Deze  drie  phasen  zijn  in  de  literatuur  her- 
haaldelijk besproken  en  verklaard  door  stemmingsprocessen;  men 
dacht  hierbij  aan  een  verandering  der  perceptiebasis.  Door  boven- 
staande uiteenzetting  blijkt  echter,  dat  het  begrip  stemming  niets 
specifieks  heeft,  doch  eenvoudig  een  uiting  is  van  eigenaardigheden 
vati  de  groeivertragingskromme. 
