1445 
1‘and  snel  afneeiut,  en  wel  des  (e  sterker,  naarmate  de  golflengte 
kleiner  is,  maar  tevens  valt  in  het  oog,  dat  in  het  gebied  6000- 
4000  A deze  intensiteitsvermindering  een  schommeling  vertoont. 
Ir 
Opgemerkt  dient  te  worden,  dat  op  dezelfde  plaats  in  het  S[)ectrnm 
het  energiemaximum  der  zonnestraling  is  gelegen.  (De  waarnemingen 
O o 
van  Abbot  liepen  van  21000  A tot  3800  A ; het  gedeelte  van 
2J000 — 9000  A is  echter  in  de  tignnr  weggelaten,  omdat  de  kromme 
O 
lijnen  daar  geen  onregel matigen  gang  vertoonen,  maar  naar  21000  ^4 
toe  de  lijn  7,.  = 100  geleidelijk  naderen.) 
Om  déze  intensiteitsvermindering  naar  den  rand  te  verklaren 
hebben  vele  onderzoekei'S  de  zon  beschouwd  als  een  zeltlichtende, 
gelijkmatig  stralende  kern,  omgeven  door  een  sterk  absorbeerende 
atmospheei’.  Nn  moet  natnnrlijk  de  toestand  in  de  zonneatmospheer 
gemiddeld  stationnair  zijn  : de  hoeveelheid  energie,  die  de  atmospheer 
absorbeert,  moet,  zij  het  in  anderen  vorm,  weer  nitgestraald  worden, 
en  wel  voor  de  helft  tiaar  buiten.  Nu  is  uit  de  waarnemingen  bij 
de  ringvormige  eclips  van  17  April  1912  ')  overtuigend  gebleken, 
dat  van  de  totale  hoeveelheid  energie,  die  de  aarde  van  de  zon 
ontvangt,  hoogstens  het  duizendste  gedeelte  afkomstig  kan  zijn  van 
1)  W.  H.  JuLius.  Verst.  Kon.  Ak.  v.  Wet.,  21,  1499,  1913. 
