1446 
(Ie  zoniieatraosplieer.  Het  is  des  ónmogelijk,  dat  absorptie  de  lioofd- 
oorzaak  is  van  de  intensiteitsvermindering  naar  den  rand. 
Voortbouwende  0[)  de  onderzoekingen  van  Raylkigh '),  Schuster’), 
King’)  en  Schwarzschild  H over  de  moleculaire  verstrooiing  van  het 
licht  heeft  Spijkerboer ‘j  het  vraagstuk  behandeld,  hoe  de  lichtver- 
deeling  over  de  zonneschijf  voor  de  verschillende  kleuren  zon  zijn, 
indien  nitslnitend  molecnlaire  verstrooiing  in  een  niet  absorbeerende 
en  niet  zeltlichtgevende  atmospheer  de  oorzaak  was,  waardoor  de 
in  alle  richtingen  gelijkmatige  straling  van  een  zeltlichtgevende  zonne- 
kern  werd  gewijzigd.  Hij  kwam  daarbij  tot  een  lichtverdeeling,  die 
zeer  veel  overeenkomst  vertoont  met  de  verdeeling  door  Abbot 
waargenomen. 
De  invloed  der  diffusie  wordt  bepaald  door  het  product  H = s.t, 
waarin  i=  de  dikte  der  verstrooiende  laag  en  s = = de 
verstrooiingscoëfüciënt  van  Rayleigh.  Indien  men  nn  aanneemt,  dat 
t voor  licht  van  verschillende  golflengte  dezelfde  waarde  heeft,  dat 
dus  ,,de  kern”  voor  alle  kleuren  even  diep  ligt,  wordt  het  golf- 
lengteëffect  uitsluitend  bepaald  door  de  afhankelijkheid  van  s van 
/k  daar,  indien  men  lichtsoorten  in  de  nabijheid  der  eigenfrequenties 
Iniiten  beschouwing  laat,  (n — 1)  zeer  weinig  over  het  spectrum  zal 
varieeren.  Het  blijkt  echter,  dat  de  waargenomen  afhankelijkheid 
van  de  golflengte  iets  minder  sterk  is,  dan  de  theorie  doet  verwachten. 
Dit  kan  het  gevolg  zijn  van  het  feit,  dat  naast  de  diffusie  nog  een 
ander  verschijnsel  optreedt,  dat  een  dei'gelijken  invloed  op  de  licht- 
verdeeling heeft  als  de  diffusie,  maar  dat  niet  zoo  sterk  van  de 
golflengte  afhankelijk  is,  bijv.  onregelmatige  brekingsverstrooiing  en 
mogelijk  een  zeer  geringe  absorptie. 
Nu  is  het  zeer  waarschijnlijk,  dat,  voornamelijk  in  de  diepei'e 
lagen  der  zonneatmospheer,  onregelmatige  breking  een  merkbare  rol 
speelt.  Immers  aan  het  bestaan  van  een  zeei'  ongelijkmatige  dicht- 
lieidsverdeeling  in  de  zonnegassen  kan  men  niet  twijfelen,  de  voort- 
durende veranderingen  in  de  granulaties  en  flocculi  0|)  de  zonneschijf 
wijzen  in  ieder  geval  0|)  een  ingewikkeld  stelsel  van  stroomingen 
in  die  gasmassa,  en  deze  zijn  zonder  drukverschillen  en  daarmee 
')  Rayleigh,  Phil.  Mag.,  (5).  47,  375,  1899. 
ScHUSTEK,  Astrophys.  Jouni.,  21,  1,  1905. 
k King,  Pliil.  Trans.  R.S.,  A (212),  375,  1912. 
ScHWARzscHiLD,  Berl.  Ber.,  47.  1183,  1914. 
“)  J.  Spukeuboer,  Verstrooiing  van  licht  en  intensiteitsverdeeling  over  de  zonne- 
schijf. Proefschrift.  Utrecht  1917.  Arch.  Néerh,  (3A),  5,  1,  1918. 
