1447 
gepaard  gaande  onregelmatige  diehtlieidsgi'adiënten  niet  denkl)aai’. 
De  gemiddelde  grootte  dier  gradiënten,  die  gering  is  in  de  buitenste 
lagen  der  zon,  moet,  naarmate  men  dieper  komt,  aanvankelijk  toe- 
nemen. Op  zekere  diepte  zullen  dan  de  onregelmatige  diclitlieids- 
gradiënten  gemiddeld  van  dezelfde  orde  van  grootte  zijn  als  bijv. 
de  vei'ticale  gradiënt  van  onzen  aardschen  dampkring.  Een  gasmassa 
nu,  van  de  afmetingen  der  zonneatmosplieer,  geheel  doortrokken 
met  onregelmaiige  gradiënten  van  zoodanig  bedrag,  zou,  gelijk  door 
JuLiüs^)  is  aajigetoond,  de  lichtstralen,  die  haar  doordringen,  zoo 
sterk  naar  alle  kanten  buigen  en  verstrooien,  dat  het  gas  zich  aan 
den  verwijderden  beschouwer  zou  vertoonen  als  een  troebele  midden- 
stof; immers,  de  volumedeelen,  waarin  de  dichtheid  als  constant  en 
dus  het  licht  als  rechtlijnig  beschouwd  kan  worden,  zouden  te  klein 
zijn  om  op  zoo’n  grooten  afstand  afzonderlijk  waargenomen  te  kunnen 
worden.  Daar  nu  de  grootte  der  brekingsverstrooiing  bepaald  wordt 
door  {n — 1)  en  dus  beti-ekkelijk  langzaam  met  A varieert,  zal  het 
optreden  dezer  verstrooiing  het  gemiddelde  golflengteëffect  verzwakkeji. 
Tevens  zal  de  vermindering  van  de  intensiteit  van  het  centrum 
naar  den  rand  sterker  zijn,  dan  het  geval  zou  zijn,  indien  alleen 
diffusie  de  oorzaak  dier  vermindeiing  was.  Door  het  optreden  der 
onregelmatige  breking  zal  dus  het  verschil  in  de  verzwakkirig  voor 
de  verschillende  golflengten  verminderd,  daarentegen  het  contrast 
van  het  centrum  naar  den  rand  versterkt  worden. 
Als  tweede  mogelijke  oorzaak  van  het  feit,  dat  het  waargenomen 
golflengteëffect  geringer  is  dan  het  theoretische,  noemt  Spi.ikerbokk 
de  mogelijkheid,  dat  het  licht  van  de  langere  golflengten,  daar  het 
minder  sterk  door  diffusie  verzwakt  wordt,  uit  diepere  lagen  der 
zon  tot  ons  zou  kunnen  komen  dan  het  licht  van  kortere  golflengte. 
Deze  onderstelling  breekt  dus  met  de  hypothese,  dat  de  zon  zou  zijn 
op  te  vatten  als  een  goedgedefinieerde  kern,  omgeveu  door  een 
streng  gescheiden  atmospheer.  De  opvatting,  dat  licht  van  verschil- 
lende diepte  tot  ons  kan  komen  is  meei-  in  ovei-eenstemming  met 
de  voorstelling  van  de  zon  als  te  zijn  een  gloeiende  gasmassa, 
waarvan  de  dichtheid  en  de  temperatuur  naar  buiten  toe  geleidelijk 
afnemen.  Daar  nu  het  licht  van  grootere  golflengte  veel  minder 
verzwakt  wordt  dan  dat  van  kortere  golflengte,  zal  dat  dus  uit 
diepere  lagen  van  de  zon  tot  ons  komen.  Het  infraroode  licht  zal 
daardoor  dus  relatief  sterker  vei'zwakt  worden,  dan  het  geval  zou  zijn, 
indien  het  uit  even  diepe  lagen  (ot  ons  kwam  als  het  \ iolette  licht. 
Uit  welke  diepte  het  licht  tot  ons  komt,  wordt  echter  niet  alleen 
>)  W.  H,  JuLius,  Versl.  Kon.  Ak.  v.  Wet,  17,  198,  1908;  18,  182,  1909. 
